ภายในนครหลวง ข่าวลือเรื่องท่านหญิงชิงผิง เซี่ยชิงไต้ ทำร้ายน้องสาว เซี่ยอวี่เวย แพร่กระจายไปทั่วตรอกซอกซอยอย่างบ้าคลั่ง ราวกับโรคระบาด
เดิมทีเรื่องราวมีเพียงว่านางล่อปีศาจอสูรมาสังหารน้องสาว บัดนี้กลับกลายเป็นเรื่องเล่าที่น่าสะพรึงยิ่งกว่าเดิม
“ได้ยินหรือไม่? ท่านหญิงชิงผิงปล่อยปีศาจอสูรออกมาด้วยมือตนเอง ทั้งยังใช้วิชาปีศาจตรึงคุณหนูอวี่เวยไว้ แล้วมองนางถูกกัดตายทั้งเป็น!”
“แค่นั้นยังไม่พอ! ท่านหญิงไม่แม้แต่จะไว้ศพให้ครบถ้วน คุณหนูอวี่เวยคุกเข่าขอร้องให้นางไว้ชีวิต ทั้งนายท่านและฮูหยินตระกูลเซี่ยก็คุกเข่าด้วย แต่นางกลับกั้นคุณหนูอวี่เวยไว้นอกม่านพลัง มองนางถูกปีศาจอสูรกินจนไม่เหลือซาก! ได้ยินว่าตอนนั้นไส้ยังถูกลากออกมา กระดูกก็ถูกกัดจนแหลกละเอียด!”
“เรื่องนี้แม้แต่นายท่านเซี่ยกับฮูหยินเซี่ยก็ยอมรับแล้ว ตอนนั้นยังมีคนอยู่มากมาย นางทำใจได้อย่างไรกัน! ปล่อยพวกพ้องของเราให้ปีศาจอสูรกิน นางทำเรื่องโหดเหี้ยมเช่นนี้ลงได้อย่างไร!”
ระหว่างแพร่กระจาย ข่าวลือก็ถูกแต่งเติมจนเกินจริงขึ้นเรื่อย ๆ บ้างก็ว่ามีคนเห็นเซี่ยชิงไต้ยืนหัวเราะเยาะอยู่ด้านข้าง บ้างก็ว่านางถึงกับใช้ศาสตร์ชั่วสลายวิญญาณของเซี่ยอวี่เวย และยังมีคนยืนยันหนักแน่นว่าปีศาจอสูรเหล่านั้นเป็นสัตว์ที่เซี่ยชิงไต้เลี้ยงไว้เอง
—
ณ ลานกลางนครหลวง ชาวเมืองที่เดือดดาลด้วยความชอบธรรมมาชุมนุมกันมากขึ้นเรื่อย ๆ
ชายชราผมขาวโพลนคนหนึ่งตะโกนเสียงดังว่า “คุณหนูอวี่เวยเป็นคนดีถึงเพียงนั้น เหตุใดจึงต้องมาตายอย่างไม่เป็นธรรมเช่นนี้...”