ไป๋อิงก้มมองคนหลายคนจากตระกูลไป๋ ใบหน้าเย็นชาเยี่ยงน้ำค้างแข็ง “ค้อนผ่ามิติแห่งความโกลาหลอยู่ที่ใด ข้าจะนำกลับไปส่งมอบ”
ผู้อาวุโสระดับสูงหลายคนของตระกูลไป๋รีบสั่งให้คนนำค้อนผ่ามิติแห่งความโกลาหลมา จากนั้นจึงส่งให้ไป๋อิง
บนใบหน้าของพวกเขายังมีรอยยิ้มเปี่ยมสุข คิดไม่ถึงว่าตระกูลตนจะมีผู้เยาว์ที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ นับเป็นวาสนาอันประเสริฐของตระกูลไป๋จริง ๆ!
ยิ่งไปกว่านั้น ไป๋อิงยังเป็นศิษย์ที่ฉีฮ่าวหยวนถูกตาต้องใจ เมื่อมีความสัมพันธ์กับไป๋อิง ตระกูลไป๋ของพวกเขาก็จะได้พึ่งพาสำนักหลิงอิ่น กินดีอยู่ดีไปด้วยอย่างแน่นอน
คนเหล่านั้นดีใจจนไม่รู้จะพูดอะไร
ทว่าในขณะที่ทุกคนยังจมอยู่กับอารมณ์ที่หลงเหลือจากเหตุการณ์ก่อนหน้า จู่ ๆ ไป๋อิงก็ร่อนลงจากฟ้าอย่างช้า ๆ ก้าวย่างแต่ละก้าวมั่นคงและเนิบช้า ไอเย็นเยียบชวนให้ผู้คนหวาดหวั่นแผ่ออกมารอบกาย เป้าหมายของนางมุ่งตรงไปยังไป๋ตี๋
เมื่อไป๋ตี๋เห็นไป๋อิงเดินเข้ามาหาตน ใบหน้าก็ซีดเผือดด้วยความตกใจ นางถอยหลังติด ๆ กันโดยไม่รู้ตัว ฝีเท้าสับสนจนแทบสะดุด แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ท้ายที่สุดก็เสียหลัก ทรุดก้นลงกับพื้น มือทั้งสองยันพื้นตามสัญชาตญาณ พยายามขยับถอยหนีจากสิ่งมีชีวิตน่ากลัวตรงหน้า
โจวอิ่งกับไป๋อิงเห็นเช่นนั้นก็รีบวิ่งไปยืนขวางหน้าไป๋ตี๋ คอยปกป้องนาง มือทั้งสองของโจวอิ่งสั่นระริก กำชายเสื้อแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลและตึงเครียด ส่วนไป๋อิงเบิกตากว้าง จ้องไป๋อิงอย่างระแวดระวัง ก่อนตวาดเสียงดัง “เจ้าคิดจะทำอะไร?” น้ำเสียงแฝงความสั่นเครือที่ยากจะสังเกตเห็น ทว่ากลับพยายามข่มใจให้สงบนิ่ง