คำพูดของผู้อาวุโสใหญ่ราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ
“พวกเขาก็เห็นด้วยหรือ?” ผู้อาวุโสรองผุดลุกขึ้นทันควัน ดวงตาเบิกกว้าง จ้องผู้อาวุโสใหญ่เขม็งอย่างไม่อยากเชื่อ สายตาคล้ายกำลังบอกว่าเขาต้องฟังผิดไปแน่ เรื่องเช่นนี้ไม่มีทางเป็นจริงได้ บิดามารดาแท้ ๆ กลับยินยอมควักรากวิญญาณของบุตรสาวแท้ ๆ ไปมอบให้บุตรสาวบุญธรรมอย่างนั้นหรือ? ช่างเหลวไหลสิ้นดี!
ผู้อาวุโสรองมีชีวิตมาครึ่งค่อนชีวิต อวดอ้างว่าพบเห็นเรื่องพิสดารมานับไม่ถ้วน แต่เรื่องเหลวไหลเกินคาดคิดเช่นนี้ เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก “พวกเขาจะเห็นด้วยได้อย่างไร? ต่อให้รักไป๋ตี๋เพียงใด ไป๋อิงก็ยังเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของพวกเขา! เป็นบุตรสาวแท้ ๆ ที่โจวอิ่งอุ้มท้องสิบเดือน ผ่านความยากลำบากนับพันกว่าจะให้กำเนิดมา! ตกลงพวกเขาคิดอะไรอยู่ ถึงตัดสินใจเช่นนี้ได้?”
เหล่าผู้อาวุโสคนอื่นต่างพากันส่ายหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่เห็นด้วย ผู้อาวุโสคนหนึ่งขมวดคิ้ว เอ่ยด้วยน้ำเสียงฉงน “ไป๋อิงกับโจวอิ่งก็ไม่ใช่คนเลอะเลือนเสียหน่อย ตอนรับไป๋ตี๋มาเลี้ยง พวกเขายังยืนกรานหนักแน่นว่า ต่อให้มีบุตรสาวคนใหม่ ก็จะพยายามทุกวิถีทางตามหาไป๋อิง”
ผู้อาวุโสอีกคนแค่นเสียงเย็น กล่าวเยาะเย้ย “เกรงว่าคงโยนคำพูดที่เคยพูดไว้ทิ้งไปไกลสุดขอบฟ้าแล้วล่ะ ตอนแรกก็หาอยู่หลายปีจริง แต่ต่อมาไป๋ตี๋ค่อย ๆ เติบโตขึ้น สุขภาพก็ไม่ดี ต้องมีคนคอยดูแลอย่างใกล้ชิด พวกเขาจึงไม่ตามหาอีกไม่ใช่หรือ?”