เซี่ยอวี่เวยเงยใบหน้าเล็กที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาขึ้น หยาดน้ำตาพร่างพรายไหลอาบแก้มขาวผ่อง «ตั้งแต่ครั้งก่อนที่พี่หญิงบาดเจ็บจากการเหินกระบี่ นางก็พูดจาแปลก ๆ อยู่เสมอ... พูดอะไรทำนองว่าอยากแย่งชิงชื่อเสียงและผลประโยชน์ อยากเป็นศิษย์ของเซียน...»
พูดถึงตรงนี้ นางคล้ายไม่อาจทำใจพูดต่อ จึงเม้มริมฝีปากแล้วส่ายหน้า «ท่านพ่อเชิญหมอมาตั้งมากมาย ทุกคนต่างบอกว่าอาการวิกลจริตของพี่หญิงยังไม่หาย วันนี้คงกำเริบขึ้นมาอีก ถึงได้... ถึงได้...»
จู่ ๆ นางก็หันไปทางไป๋อิง ดวงตามีน้ำตาคลอแต่กลับแฝงแวว «เจ็บปวดใจ» «พี่หญิง! รีบขอขมาพระสนมกุ้ยเฟยเถิด! องค์ชายสามทรงสูงศักดิ์เพียงใด จะเป็นคนอย่างเจ้าที่...» พูดยังไม่ทันจบ นางก็ «เศร้าโศก» จนเอ่ยต่อไม่ไหว ใช้แขนเสื้อปิดหน้าสะอื้นไห้
นิ้วมือเรียวบางกำชายแขนเสื้อแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว «พระสนมเพคะ ขอพระองค์ทรงเห็นแก่ที่พี่หญิงสติไม่สมประกอบ... โปรดละเว้นนางสักครั้งเถิดเพคะ... อวี่เวยยินดีรับโทษแทนพี่หญิง...»
นางกล่าวพลางจะโขกศีรษะ แต่เซี่ยหมิงเต๋อกลับ «ปวดใจ» จนรีบห้ามไว้ «เด็กโง่ เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับเจ้า? เป็นพี่หญิงของเจ้าที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ...»
เซี่ยอวี่เวยกลับส่ายหน้าอย่างดื้อรั้น หยาดน้ำตาสาดกระเซ็นตามแรงขยับ «ท่านพ่อ ถึงพี่หญิงจะ... จะรังแกข้าอยู่เสมอ แต่สุดท้ายพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน...»