ไป๋ตี๋มองภาพตรงหน้า ตัวสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว
“เป็นไปได้อย่างไร? เหตุใดนางจึงเติบโตได้รวดเร็วจนน่าพรั่นพรึงเช่นนี้?”
ไป๋ตี๋กรีดร้องอย่างบ้าคลั่งอยู่ในใจ ความสงสัยและความไม่ยินยอมพร้อมใจถาโถมจนแทบกลืนกินนาง
ทั้งที่ตอนอยู่ในตระกูลไป๋ นางยังรับมือผู้บำเพ็ญขั้นแปรเทพได้อย่างยากลำบาก
หลังจากต่อสู้อย่างดุเดือด ในที่สุดนางก็สังหารศัตรูขั้นแปรเทพผู้นั้นได้สำเร็จ ทว่ากลับต้องสิ้นเปลืองทั้งเวลาและเรี่ยวแรงมหาศาล
แต่บัดนี้ ทั้งที่เพิ่งจากกันไปไม่นาน ไป๋อิงกลับเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน เพียงลำพังนางก็รับมือยอดฝีมือขั้นแปรเทพทั้งสามได้อย่างสูสี มิหนำซ้ำยังไม่ตกเป็นรองแม้แต่น้อย ความเปลี่ยนแปลงพลิกฟ้าคว่ำดินเช่นนี้ เกินกว่าความเข้าใจของไป๋ตี๋ไปมาก
“เพราะเหตุใด? เหตุใดไอ้สารเลวนั่นจึงทำเรื่องที่ข้าเอื้อมไม่ถึงได้อย่างง่ายดายอยู่เสมอ?”
ดวงตาของไป๋ตี๋แดงก่ำ ความริษยาราวกับสัตว์ร้ายคลุ้มคลั่ง พุ่งพล่านอยู่ในอกนาง
นางไม่เคยเข้าใจเลยว่าเหตุใดความเร็วในการบำเพ็ญของไป๋อิงจึงเหนือกว่าผู้บำเพ็ญทั่วไป ครั้งหนึ่งนางเคยคิดอย่างไร้เดียงสาว่า ขอเพียงชิงรากวิญญาณของไป๋อิงมาได้ นางก็จะขึ้นแทนที่อีกฝ่าย เหยียบไป๋อิงไว้ใต้เท้า และกลายเป็นจุดสนใจของทุกคน
แต่ถึงรากวิญญาณนั้นจะอยู่ในร่างของนาง ทั้งนางยังดูดกลืนพลังบำเพ็ญทั้งหมดของผู้อาวุโสใหญ่แห่งตระกูลไป๋ไปแล้ว ครั้นยืนอยู่ต่อหน้าไป๋อิง นางก็ยังดูต่ำต้อยและอ่อนแอจนต้านทานไม่ไหว
“สวรรค์ เหตุใดจึงลำเอียงเช่นนี้? เหตุใดจึงเมตตานางถึงเพียงนั้น แต่กลับโหดร้ายกับข้าเช่นนี้? ไม่ยุติธรรมเลย ไม่ยุติธรรมที่สุด!”