“นี่มันของวิเศษอะไรกัน? เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้ได้?”
ประมุขสำนักซิงเย่าเบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ เสียงสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงและปวดใจ
เขารู้สึกราวกับหัวใจถูกมือไร้รูปร่างข้างหนึ่งบีบแน่นอย่างโหดเหี้ยม เจ็บปวดจนถึงขีดสุด
สายตาจับจ้องไม่วางไปยังของวิเศษรูปกระดิ่งที่แตกหักและสูญสิ้นประกายไปแล้ว
นั่นคือศาสตราเซียนเชียวนะ! ผ่านกาลเวลามานับไม่ถ้วน ทั้งยังเป็นสัญลักษณ์แห่งเกียรติยศสูงสุดและรากฐานอันมั่นคงของสำนักซิงเย่า ในวันวาน สำนักซิงเย่าพึ่งพามัน ไม่รู้ว่าเก็บของวิเศษทรงพลังมาได้มากมายเพียงใด แต่บัดนี้สมบัติล้ำค่าเช่นนี้กลับกลายเป็นเศษเหล็กไร้ค่าในชั่วพริบตา แล้วเขาจะยอมรับได้อย่างไร?
หรือว่าของวิเศษของไป๋อิงจะมีระดับสูงกว่าศาสตราเซียนของเขา?
เมื่อมองไปยังเหตุการณ์ตรงหน้า ประมุขสำนักและผู้อาวุโสทั้งหลายซึ่งปกติวางท่าทางสง่างามน่าเลื่อมใส บัดนี้กลับสูญสิ้นความสุขุมอย่างที่เคยเป็น แววตาของพวกเขาวาวโรจน์ด้วยความละโมบ จับจ้องของวิเศษในมือไป๋อิงซึ่งเปล่งแสงลึกลับไม่วางตา
พวกเขารู้ดีถึงอานุภาพของกระดิ่งในมือประมุขสำนักซิงเย่า ของวิเศษที่ทรงพลังถึงเพียงนั้นยังถูกทำลายได้ อานุภาพของของวิเศษในมือไป๋อิงย่อมเกินจินตนาการ
หากได้สมบัติล้ำค่าเช่นนี้มาไว้ในสำนักของตน ย่อมทำให้กำลังของสำนักเพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาล สิ่งล่อใจเช่นนี้จะไม่ทำให้พวกเขาหวั่นไหวได้อย่างไร?