เหยียนชื่อหลิงถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนกล่าวกับหร่วนซินโหรวว่า “ศิษย์น้องเล็ก ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าดีที่สุด! เจ้าช่างมีเมตตาที่สุด!”
กล่าวจบ สีหน้าท่าทางของเขาก็เผยความยินดีออกมาอย่างเห็นได้ชัด
เขารีบพาหร่วนซินโหรวมาหาไป๋อิง
“เมื่อครู่ข้ากับศิษย์น้องจิ่นซีตรวจดูแล้ว ที่ซ่อนสมบัติอยู่บนยอดเขาลูกนั้น แต่เส้นทางช่วงนี้อันตรายมาก เจ้าเข้าไปอยู่ในถุงเก็บของของข้ากับศิษย์น้องสักพักเถิด อีกไม่นานก็ถึงแล้ว”
ไป๋อิงพยักหน้าให้เหยียนชื่อหลิง เพราะชาติที่แล้วก็เป็นเช่นนี้ เหยียนชื่อหลิงใส่นางไว้ในถุงเก็บของแล้วพาไปด้วย
ไป๋อิงมองแผ่นหลังของเหยียนชื่อหลิง แววตาฉายความเย็นชาอยู่เสี้ยวหนึ่ง นางไม่มีวันรู้สึกดีต่อคนที่หลอกลวงตน
ที่นางร่วมศึกษาค่ายกลกับเหยียนชื่อหลิงมาตลอดทาง ก็เพียงเพราะเขามีความเชี่ยวชาญด้านค่ายกลสูง ช่วยให้นางพัฒนาฝีมือได้เท่านั้น
ไป๋อิงกับหร่วนซินโหรวเข้าไปในถุงเก็บของของเหยียนชื่อหลิงพร้อมกัน
ทุกสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าช่างเหมือนกับชาติที่แล้วเหลือเกิน ไป๋อิงมองคนข้างกาย พลางเผยรอยเยาะเย้ยบนใบหน้า
นางอยากฆ่าคนผู้นี้เสียเดี๋ยวนี้จริง ๆ จากนั้นเมื่อเหยียนชื่อหลิงเปิดถุงเก็บของ ก็จะได้เห็นศพของหร่วนซินโหรวอยู่ข้างใน!
น่าเสียดายที่หร่วนซินโหรวเป็นดวงใจของฉินหัวเจินเหริน
บนร่างนางถึงกับสวมอาภรณ์วิเศษที่ฉินหัวเจินเหรินทุ่มเทแรงกายแรงใจหลอมสร้างมาตลอดหลายปี