เหยียนชื่อหลิงรู้สึกปวดศีรษะอย่างรุนแรง
เขายกมือกุมศีรษะ คิดจะพุ่งเข้าไปขัดขวางหร่วนซินโหรว
แต่ในจังหวะนั้นเอง เขากลับรู้สึกว่าขาของตนถูกตรึงไว้ ไม่อาจยกขึ้นได้แม้แต่น้อย
เหยียนชื่อหลิงมองหร่วนซินโหรวอย่างไม่อยากเชื่อ «ซินโหรว! เจ้าทำอะไรกับข้า?»
ในความเข้าใจของเหยียนชื่อหลิง หร่วนซินโหรวเป็นหญิงสาวจิตใจดีอย่างยิ่ง เรื่องทั้งหลายที่นางทำก่อนหน้านี้ ล้วนเป็นเพราะเขายุยงให้นางทำทั้งสิ้น นางเองก็จำต้องทำเช่นนั้นเพราะไร้ทางเลือก
แต่ตอนนี้นางก็ตกลงกับเขาแล้ว เหตุใดยังต้องทำเรื่องเช่นนี้อีก?
ถึงกับควบคุมเขาไว้ เพื่อไม่ให้เขาไปช่วยไป๋อิง!
«ซินโหรว ปล่อยข้า!»
เหยียนชื่อหลิงมองไป๋อิงซึ่งถูกแสงครอบคลุม น้ำตาเอ่อคลอจนไหลอาบแก้ม
เขาไม่รู้ว่าตนเป็นอะไรไป
เหตุใดจึง...เจ็บปวดถึงเพียงนี้?
ราวกับมีมือไร้รูปร่างไร้ความปรานีคู่หนึ่งบีบคั้นหัวใจอย่างโหดเหี้ยม ก่อนจะกำมันแน่นราวกับคีม แล้วออกแรงบีบสุดกำลัง
ทุกครั้งที่บีบลงมา ความเจ็บแหลมคมก็แล่นไปทั่วร่าง เหยียนชื่อหลิงรู้สึกราวกับกำลังร่วงหล่นสู่หุบเหวอันมืดมิดไร้ที่สิ้นสุด
แม้เขาจะชื่นชมไป๋อิงมาก และชอบศึกษาค่ายกลร่วมกับนาง แต่ก็ไม่ควรมีปฏิกิริยาเช่นนี้
ตอนนี้ซินโหรวเพียงทำให้วันตายของนางมาถึงเร็วขึ้นเท่านั้น ทว่าเขากลับเจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว!
«ไม่! อย่านะ!»
ร่างของเหยียนชื่อหลิงสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
เขารู้สึกแปลกประหลาด ราวกับความเจ็บปวดนี้กำลังควบคุมเขาอยู่
ประหนึ่งคนที่กำลังจะตายเป็นผู้ที่เขารักที่สุดในชีวิต