เหยียนชื่อหลิงรู้สึกมาตลอดว่าตนเองแปลกประหลาด เขารู้ชัดเจนว่าตนชอบหร่วนซินโหรว
ความรู้สึกชอบพอนั้นรุนแรงยิ่งนัก รุนแรงถึงขั้นที่เขายอมตายเพื่อหร่วนซินโหรวได้โดยไม่ลังเล
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ทุกครั้งที่เห็นนางทำเรื่องโง่เขลาเช่นนั้น เขากลับอดคิดไม่ได้ว่าตนชอบนางเช่นนี้ได้อย่างไร ทั้งยังตามนางไปทำเรื่องโง่ ๆ เหล่านั้นด้วยหรือ?
เหยียนชื่อหลิงไม่คิดต่ออีก ระหว่างทาง สิ่งที่เขาทำมากที่สุดคือศึกษาค่ายกลร่วมกับไป๋อิง
ไป๋อิงเก่งกาจอย่างแท้จริง ความสามารถของนางเหนือจินตนาการของเหยียนชื่อหลิง
ยิ่งศึกษาด้วยกัน เขาก็ยิ่งหลงใหล
ความเข้าใจในค่ายกลของไป๋อิงลึกซึ้งกว่าที่เขาคิดเสียอีก ทว่าสิ่งที่ทั้งคู่ศึกษาแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง จึงเติมเต็มกันและกันได้อย่างพอดี
ทุกครั้งที่ได้ฟังความคิดของไป๋อิง เขาก็อดทึ่งไม่ได้
บางคราวแม้แต่หร่วนซินโหรวเรียกเขา เขายังไม่ได้ยิน
ของวิเศษเหินฟ้าของพวกเขาเดินทางมาเป็นเวลานานแล้ว
เหยียนชื่อหลิงยังคงสนทนากับไป๋อิงถึงความคิดของตน «ความจริง ตอนที่พวกเราใช้ค่ายกลสังหารผู้บำเพ็ญหยวนอิงเหล่านั้น แม้ค่ายกลจะทรงพลังมาก แต่ก็ยังมีปัญหาใหญ่ข้อหนึ่ง»
ไป๋อิงเอ่ยว่า «ใช้เวลาวางค่ายกลนานเกินไป ใช่หรือไม่?»
«ใช่!» เหยียนชื่อหลิงกล่าวอย่างตื่นเต้น «ข้าคิดมาตลอดว่าจะใช้วิธีใดวางค่ายกลวันนั้นล่วงหน้า แล้วเก็บมันไว้ได้ แต่ค่ายกลนั้นแตกต่างจากค่ายกลทั่วไป การเปลี่ยนแปลงมีมากเกินไป ต้องอาศัยจำนวนคนและสภาพของพวกเขาในค่ายกลเป็นตัวกำหนด จึงไม่มีทางวางไว้ล่วงหน้าได้»