ปลายนิ้วของไป๋อิงเพิ่งสัมผัสจี้หยก พลังลึกลับอันมหาศาลก็พลันทะลักออกมาจากจี้หยกราวคลื่นโหมซัด ไหลผ่านฝ่ามือของนาง แผ่ซ่านไปทั่วร่าง
พลังสายนี้ไหลเวียนและวนเวียนอยู่ในกาย ทำให้นางรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่า บัดนี้ตนได้กลายเป็นผู้ปกครองมิติแห่งนี้แล้ว
นางเงยหน้าขึ้น มองมือยักษ์ที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้ทุกคนหวาดผวา ยามนี้กลับเชื่องเช่นสัตว์เลี้ยงตัวหนึ่ง ยอมทำตามคำสั่งของนางทุกประการ ที่แท้จี้หยกซึ่งลอยออกมาจากโลงน้ำแข็งอย่างแช่มช้า ก็เป็นกุญแจสำคัญในการควบคุมทุกสิ่ง
ไป๋อิงกำจี้หยกแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว เปลวเพลิงแห่งความแค้นลุกโชนในดวงตา กวาดมองทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นทีละคน
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นพวกเจ้าก็ตายให้หมดเสียเถอะ!
ไป๋อิงสูดลมหายใจลึก โคจรพลังวิญญาณในกายแล้วถ่ายเทเข้าสู่จี้หยกโดยไม่ลังเล ชั่วพริบตา มิติทั้งผืนพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง มือยักษ์เหล่านั้นซึ่งเดิมก็น่าหวาดหวั่นอยู่แล้ว กลับเพิ่มจำนวนขึ้นเป็นสองเท่าในพริบตา ราวกับได้รับคำสั่งให้ล่าสังหาร พวกมันกางกรงเล็บตะปบเข้าใส่เหล่าผู้บำเพ็ญ ณ ที่นั้น ต่างจากการโจมตีอย่างไร้ทิศทางก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง ยามนี้มือยักษ์ทำตามเจตจำนงของไป๋อิงทุกประการ ทุกครั้งที่ฟาดลงมาล้วนแฝงภัยคุกคามถึงชีวิต
“อ๊าก!” เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นต่อเนื่องไม่ขาดสาย เหล่าผู้บำเพ็ญไร้กำลังจะโต้ตอบภายใต้การโจมตีของมือยักษ์ ราวกับมดปลวกอันเปราะบาง ถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ อย่างง่ายดาย