เบื้องหน้ากระจกเฉียนคุนเงียบงันราวป่าช้า ทุกคนเบิกตากว้าง จ้องภาพนองเลือดอันโหดร้ายในกระจกเขม็ง ราวกับมีมือไร้รูปร่างบีบหัวใจไว้แน่น ลมหายใจพลันถี่กระชั้นและหนักอึ้ง ถึงขั้นมีคนรู้สึกร่วมไปกับภาพจนทรุดนั่งลงกับพื้น
“นี่...นี่เป็นไปได้อย่างไร! ไป๋อิงนาง...นางฆ่าผู้อาวุโสขั้นแปรเทพเหล่านั้นจนหมดจริง ๆ!” ในที่สุดก็มีคนในฝูงชนอดร้องอุทานด้วยเสียงสั่นเครือปนสะอื้นไม่ได้ ถ้อยคำเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและไม่อยากเชื่อ “ผู้บำเพ็ญขั้นแปรเทพตั้งมากมาย คนที่เข้าไปในมิตินั้นอย่างน้อยก็ยี่สิบกว่าคนกระมัง กลับไม่มีใครรอดออกมาได้เลยสักคน!” เสียงของเขาก้องสะท้อนไปทั่วลานอันกว้างใหญ่ ราวกับระลอกคลื่นแห่งความหวาดกลัวแผ่กระจายออกไป
ภาพเช่นนี้ช่างเหลือเชื่อยิ่งนัก หากมิได้เห็นกับตา เมื่อไม่นานมานี้หากมีใครยืนกรานว่าเด็กสาวขั้นหยวนอิงตัวเล็ก ๆ จะสังหารผู้แข็งแกร่งขั้นแปรเทพกว่ายี่สิบคนจนสิ้นซากได้ในชั่วพริบตา ทุกคนที่อยู่ในที่นี้คงหัวเราะจนท้องคัดท้องแข็ง และมองว่าเป็นเรื่องเหลวไหลไร้สาระ
บนแผ่นดินหลิงชวน ผู้บำเพ็ญขั้นแปรเทพคือตัวตนที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดแห่งพลัง พวกเขาพลิกฟ้าคว่ำปฐพีได้ ไม่มีสิ่งใดที่ทำไม่ได้ เพียงกระทืบเท้าครั้งเดียว ทั้งแผ่นดินก็สั่นสะเทือนถึงสามครา ในสายตาผู้คน พวกเขาแทบเป็นคำพ้องความหมายของคำว่าไร้เทียมทาน เป็นตำนานที่ไม่มีผู้ใดกล้าท้าทาย
ทว่าบัดนี้ ผู้แข็งแกร่งขั้นแปรเทพซึ่งเคยอยู่สูงส่งและทะนงตนเหล่านั้น กลับล้มลงแทบเท้าไป๋อิงราวกับมดปลวกอ่อนแอ