หัวเข่าของไป๋อิงจมลึกลงในหิมะที่ทับถม กระดูกที่แตกหักแทงทะลุเนื้อหนัง โลหิตผลิบานเป็นดอกบัวสีชาดบนผืนน้ำแข็ง ร่างกายที่บอบช้ำของนางโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย ประหนึ่งโล่ที่เต็มไปด้วยรูพรุนแต่ยังคงหยัดยืนอย่างดื้อรั้น ปกป้องหวังเมี่ยวเมี่ยวไว้เบื้องหลัง
“ขอโทษ......” โลหิตทะลักออกจากมุมปากนางไม่ขาดสาย ทุกถ้อยคำปนเศษอวัยวะภายในที่แหลกสลาย “ข้าปกป้องเจ้าไม่ได้แล้ว......”
นางนึกถึงยามเช้าเมื่อหนึ่งปีก่อน ตอนที่กำลังเดินทางไปสำนักหลิงอิ่น หวังเมี่ยวเมี่ยววิ่งกระโดดโลดเต้นมาหานาง พลางกล่าวว่า “ศิษย์พี่รีบกลับมาเร็ว ๆ นะ! ถึงตอนนั้นพวกเราจะได้ฝึกบำเพ็ญด้วยกัน”
กล่าวจบ นางก็ยัดลูกอมเม็ดหนึ่งใส่กลางฝ่ามือไป๋อิง
ความอบอุ่นจากปลายนิ้วของเด็กสาวราวกับยังคงหลงเหลืออยู่ในฝ่ามือ แต่ตอนนี้ตัวนางกลับทำแม้แต่คำสัญญาง่าย ๆ นี้ให้เป็นจริงไม่ได้
นางเอาแต่รู้สึกว่าเวลาเร่งรัด คิดเพียงว่าหากฝึกบำเพ็ญคนเดียวคงก้าวหน้าได้เร็วกว่า จึงมองข้ามคนที่อยู่ข้างกายไป......บัดนี้นางไม่มีวันได้ฝึกบำเพ็ญร่วมกับอีกฝ่ายอีกแล้ว
หวังเมี่ยวเมี่ยวพยายามยกมือขึ้นอย่างยากลำบาก ร่างกายเปื้อนเลือดไปทั่ว ทว่ารอยยิ้มยังคงสดใสดุจเดิม ราวกับเด็กหญิงตัวน้อยในวันนั้น ผู้ซึ่งโผกอดไป๋อิงอย่างมีความสุขหลังจากไป๋อิงช่วยนางให้หลุดพ้นจากตระกูลหวัง
“คราวนี้......” เสียงของเด็กสาวแผ่วเบาราวขนนกที่ร่วงหล่น “ให้ข้าปกป้องเจ้า......”