ไป๋อิงถูกค่ายกลเคลื่อนย้ายส่งตัวออกไปโดยตรง ส่วนหวังเมี่ยวเมี่ยวกลับสลายเป็นจุดแสงนับไม่ถ้วนใต้แสงกระบี่
ค่ายกลเคลื่อนย้ายที่หวังเมี่ยวเมี่ยววางไว้แยบยลอย่างยิ่ง จนผู้บำเพ็ญจำนวนมากในที่นั้นไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าไป๋อิงถูกส่งตัวจากไปแล้ว ทุกคนต่างคิดว่าใต้แสงกระบี่อันเกรี้ยวกราดนั้น ไป๋อิงกับหวังเมี่ยวเมี่ยวถูกสังหารจนไม่เหลือแม้เถ้าธุลี!
“ไม่—!”
หร่วนซินโหรวเบิกตากว้าง จ้องภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ นิ้วเรียวของนางกำชายเสื้อแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
หลังตกตะลึงไปชั่วขณะ นางก็หันขวับไปหาบรรพชนฮวาหยาง น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น “บรรพชน! ท่าน...ท่านฆ่านางได้อย่างไร?! ไหนท่านบอกว่าจะไว้ชีวิตนาง แล้วจับนางมาทำตุ๊กตาหุ่นเชิดให้ข้าไม่ใช่หรือ?”
บรรพชนฮวาหยางเองก็ยืนนิ่งงันอยู่กับที่
ใบหน้าเหี่ยวย่นของเขาฉายแววฉงน ดวงตาขุ่นมัวจ้องตำแหน่งที่ไป๋อิงยืนอยู่เมื่อครู่อย่างไม่วางตา
ตามหลักแล้ว ด้วยฝีมือที่ไป๋อิงแสดงให้เห็นเมื่อครู่ ต่อให้นางรับกระบี่นั้นตรง ๆ ก็ไม่น่าจะสิ้นชีพได้ง่ายดายเช่นนี้
หวังเมี่ยวเมี่ยวตายก็ตายไปเถิด แต่...ไป๋อิงควรจะยังมีชีวิตอยู่สิ...
“หรือว่า...” บรรพชนพึมพำกับตนเอง “เมื่อครู่นางสูญเสียพลังมากเกินไป จนอยู่ในสภาพหมดแรงแล้วหรือ? ถึงรับกระบี่นี้ไม่ไหว?”
หร่วนซินโหรวรีบเรียกระบบในใจ “ระบบ รีบตรวจดูค่าชะตาของข้าว่าเพิ่มขึ้นหรือไม่?”
【กำลังตรวจสอบ... ค่าชะตาเพิ่มขึ้น: 0】
เสียงกลไกเย็นชาดังขึ้นในห้วงความคิดของนาง
สีหน้าหร่วนซินโหรวซีดเผือดในพริบตา หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง นางวางแผนอย่างยากลำบากมานานขนาดนี้ ค่าชะตาที่ใกล้จะได้มาครอบครองอยู่รอมร่อ กลับ...หายไปแล้วอย่างนั้นหรือ?