แมงป่องชาดระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เสียงหัวเราะเจือเสียงฟ่อราวกับแมลงพิษ
“ฮ่า ๆ ๆ... เซี่ยชิงไต้! ต่อให้เจ้าบำเพ็ญจนสูงส่งเพียงใดแล้วอย่างไร? สุดท้ายก็ต้องมาตายที่นี่! จะโทษก็โทษที่เจ้าเป็นคนล้มเหลว แม้แต่มารดาผู้ให้กำเนิดยังคิดจะฆ่าเจ้า!”
นิ้วมือซูบผอมของเขากำขวดหยกโลหิตไว้แน่น ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความตื่นเต้นอันบิดเบี้ยว “วันนี้ข้าจะให้เจ้าลิ้มรสการถูกสายเลือดใกล้ชิดย้อนกัด!”
แมงป่องชาดกวาดตามองเหล่าคนจากสำนักเสวียนเทียนอย่างเย็นชา มุมปากแสยะเป็นรอยยิ้มน่าสยดสยอง “หึ สำนักเสวียนเทียนใหญ่โตถึงเพียงนี้ นอกจากเจ้าผู้เฒ่าที่ปิดด่านตายอยู่ ยังหาผู้บำเพ็ญขั้นแปรเทพสักคนไม่ได้! รอข้าจัดการนังเด็กนี่ก่อน แล้วค่อยเก็บกวาดพวกเศษสวะอย่างพวกเจ้า เอาเลือดเนื้อของพวกเจ้ามาเซ่นบรรพชนสำนักหมื่นพิษของข้า!” นิ้วมือซูบผอมของเขาขยับร่ายเคล็ดวิชา ไอพิษรอบกายพลุ่งพล่าน
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหล่าศิษย์สำนักหมื่นพิษด้านหลังต่างพากันส่งเสียงโห่ร้อง ศิษย์ผู้หนึ่งซึ่งมีฝีหนองเต็มใบหน้ารีบประจบว่า
“ผู้อาวุโสโปรดรอก่อน! สายเลือดของนังหนูนี่พิเศษถึงเพียงนี้ ไม่สู้ไว้ชีวิตนางก่อน ให้เป็นกระถางหลอมปราณชั้นดีสำหรับท่าน!”
“ใช่แล้ว ๆ!” ศิษย์อีกคนซึ่งมีหนองไหลจากหางตาคล้อยตาม “สำนักหมื่นพิษของเรากำลังขาดกระถางหลอมปราณประจำสำนักพอดี นังเด็กนี่เหมาะที่สุดแล้ว!”
“ให้มันได้ลองลิ้มรสวิธีการของสำนักหมื่นพิษเรา!” ศิษย์หญิงผมเผ้ายุ่งเหยิงหัวเราะเสียงแหลม “ป้อนกู่ประสานสุขให้นางก่อน รับรองว่านางจะร้องขอความตายก็ไม่ได้ จะอยู่ก็ไม่ได้!”