เหล่าผู้บำเพ็ญที่เหลือของสำนักหมื่นพิษเห็นแมงป่องชาดกลายเป็นแอ่งเลือดหนอง ต่างก็ขวัญหนีดีฝ่อทันที
ใบหน้าของพวกเขาซีดขาวราวกระดาษ ขาทั้งสองสั่นระริก ไหนเลยจะยังเหลือท่าทีโอหังเช่นก่อนหน้า?
“หนี... รีบหนีเร็ว!”
ผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรกกำเนิดคนหนึ่งเสียขวัญเป็นคนแรก น้ำเสียงถึงกับแปร่งพร่า
เขาหันหลังเตรียมใช้วิชาหลบหนี ทว่าด้วยความลนลาน แม้ร่ายเคล็ดวิชาถึงสามครั้งก็ยังไม่สำเร็จ เมื่อคนอื่นเห็นเช่นนั้น ต่างก็แตกฮือหนีตาย บ้างร่ายเคล็ดวิชาหมายจะใช้วิชาหลบหนี บ้างก็ออกวิ่งสุดชีวิต ภาพเบื้องหน้าวุ่นวายไปหมด
ทว่าพวกเขายังหนีไปไม่ถึงสิบจั้ง ก็ได้ยินไป๋อิงตวาดเบา ๆ ว่า “ไป!”
ชั่วพริบตา แสงสีทองสว่างวาบทั่วฟ้า เกล็ดมังกรของนางแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงสีทองนับร้อยสาย ร่วงหล่นลงมาราวกับห่าฝน
เกล็ดมังกรแต่ละชิ้นราวกับมีดวงตา พุ่งทะลุตันเถียนของผู้บำเพ็ญสำนักหมื่นพิษอย่างแม่นยำ บดขยี้หยวนอิงและแก่นทองของพวกเขาจนแหลกละเอียด
“อ๊าก!” เสียงกรีดร้องดังระงม ที่น่าสะพรึงยิ่งกว่าคือเกล็ดมังกรซึ่งเปื้อนพิษร้ายของคางคก เมื่อทะลวงผ่านร่างกายก็ฉีดพิษเข้าสู่ร่างศัตรูทันที
ผู้บำเพ็ญสำนักหมื่นพิษที่ปกติภาคภูมิใจในพิษของตน กลับถูกโจมตีจนแทบเอาชีวิตไม่รอดด้วยวิชาที่ตนชำนาญที่สุด
ผิวหนังของพวกเขาปรากฏจุดสีเขียวอมม่วงขึ้นอย่างรวดเร็ว กล้ามเนื้อเน่าเปื่อยด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เพียงพริบตาก็กลายเป็นศพที่มีสภาพดูไม่ได้ทีละร่าง