ไป๋อิงด่าทอไป๋อิงด้วยความโกรธ ส่วนคนของสำนักหลิงอิ่นทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว
หลิงอวี่มองท่าทางใช้อำนาจข่มคนของไป๋อิง ก่อนพุ่งเข้าไปด่าทันทีว่า “บิดามารดาดีกับบุตร บุตรจึงจะกตัญญู หากบิดามารดาทำเรื่องชั่วช้ายิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานกับบุตร แล้วบุตรจะกตัญญูได้อย่างไร?”
ไป๋อิงไม่เคยถูกใครเยาะเย้ยเช่นนี้มาก่อน เขาสั่งสอนบุตรของตนแท้ ๆ กลับมีคนมานินทาว่าร้าย
เขามองหลิงอวี่อย่างเดือดดาล “เจ้าพูดว่าอะไรนะ?”
หลิงอวี่กลับไม่หวาดหวั่น ทั้งยังก้าวไปข้างหน้าอีกก้าวแล้วตวาดต่อว่า
“ข้าพูดว่า พวกเจ้าปากก็พร่ำอ้างว่าเป็นครอบครัวของไป๋อิง แต่สิ่งที่ทำลงไปเล่า? มีตรงไหนบ้างที่เหมือนปฏิบัติต่อคนในครอบครัว? พวกเจ้าปฏิบัติต่อไป๋อิงราวกับเป็นศัตรู ทุกวิถีทางที่ใช้ล้วนต่ำช้าและลับลมคมใน คอยวางแผนเล่นงานนาง พวกเจ้าลองถามใจตนเองดูเถิด ยังมีหน้าอะไรไปตำหนิไป๋อิงอีก?
หากเป็นข้า อยู่ในฐานะของไป๋อิง ข้าคงตัดขาดกับพวกเจ้าไปนานแล้ว ต่างคนต่างอยู่ ไม่เกี่ยวข้องกันอีก!
พวกเจ้ามันพวกโง่เขลา แยกแยะผิดชอบชั่วดีไม่เป็น เคยมีสักครั้งหรือไม่ที่มองไป๋อิงเป็นคนในครอบครัวอย่างแท้จริง? ปกติเคยใส่ใจนางจากใจจริงแม้เพียงนิดหรือไม่?
ปฏิบัติต่อนางเช่นนี้แล้วยังเพ้อฝันให้นางลืมความแค้น ไม่ถือโทษเรื่องเก่าอีก พวกเจ้ายังมียางอายอยู่หรือไม่!