นับแต่ไป๋อิงนำกระจกเฉียนคุนออกมา สีหน้าของโจวอิ่งก็ย่ำแย่ถึงขีดสุด
ก่อนหน้านี้ ตอนอยู่ที่ตระกูลไป๋ ไป๋อิงก็ชอบใช้กระจกเฉียนคุนบันทึกทุกสิ่ง
ในเวลานั้น นางคิดมาโดยตลอดว่าไป๋อิงเป็นคนคิดเล็กคิดน้อย เรื่องเพียงนิดเดียวก็ยังต้องบันทึกไว้ในกระจกเฉียนคุน
แต่ถึงอย่างไร ตอนนั้นไป๋อิงมุ่งเป้าเล่นงานไป๋ตี๋อยู่เสมอ แม้จะไม่สนิทกับพวกเขานัก ทว่าสุดท้ายก็ยังมองพวกเขาทั้งสองเป็นบิดามารดา
หลายครั้งที่ไป๋อิงคิดจะทำร้ายไป๋ตี๋ ล้วนเป็นนางที่ขู่จะเอาชีวิตเข้าแลก จึงบีบให้ไป๋อิงยอมรามือ
นางเคยคิดว่าสำหรับไป๋อิงแล้ว นางแตกต่างจากคนอื่น......
ถึงอย่างไรสำหรับไป๋อิง นางก็ยังเป็นมารดา ทว่าไม่เคยคิดเลยว่าไป๋อิงจะใช้กระจกเฉียนคุนกับนางเอง
ชั่วพริบตา สีหน้าของโจวอิ่งก็ซีดเผือด ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ภาพในกระจกเฉียนคุนแจ่มชัดราวกับได้อยู่ในเหตุการณ์ด้วยตนเอง......
โจวอิ่งมีสีหน้าเปี่ยมด้วยความคิดถึง ถ้อยคำเต็มไปด้วยความรักลึกซึ้ง นางพร่ำบอกถึงความอาลัยอาวรณ์ที่มีต่อไป๋อิง น้ำเสียงยังสั่นเครืออย่างยากจะสังเกตเห็น ราวกับคิดถึงบุตรสาวจนแทบขาดใจจริง ๆ
ขณะที่ทุกคนกำลังจมอยู่ในบรรยากาศอบอุ่นราวกับความรักนั้น มือของนางก็แอบคว้าชายแขนเสื้ออย่างเงียบเชียบ ท่าทางลึกลับยิ่ง ราวกับภูตผีที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด คอยหาโอกาสลงมือ
จากนั้นนางก็แปะยันต์แผ่นนั้นลงบนตัวไป๋อิงอย่างรวดเร็ว! หลังแปะยันต์แล้ว นางยังเสแสร้งแสดงความรักใคร่ ดวงตาคลอหยาดน้ำตา ใช้มือลูบใบหน้าของไป๋อิงเบา ๆ หากผู้ใดไม่รู้ความจริงได้เห็นภาพเช่นนี้ ย่อมถูกความรักจอมปลอมของนางหลอกลวงจนหมดสิ้น