“บทลงโทษหรือ? ไป๋อิง เจ้าเสียสติไปแล้วหรือไร?” ไป๋เยี่ยนเฟิงเบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าไป๋อิงจะพูดเช่นนี้ออกมา!
นางรู้หรือไม่ว่าบทลงโทษที่ว่านี้ สุดท้ายจะตกอยู่กับใคร?
นั่นคือมารดาผู้ตั้งครรภ์นางมานานสิบเดือน อดทนลำบากตรากตรำจนให้กำเนิดนางมาเชียวนะ!
“เจ้าสารเลว จิตใจเหตุใดจึงชั่วร้ายถึงเพียงนี้? แม้แต่มารดาแท้ ๆ ของตนก็ยังลงโทษได้ลงคอ จิตสำนึกของเจ้าถูกสุนัขคาบไปแล้วหรือไร? ช่างเป็นคนอกตัญญูไร้หัวใจเสียจริง!”
ไป๋เยี่ยนเฟิงเดือดดาลขึ้นมาทันที ใบหน้าแดงก่ำ ท่าทางราวกับอยากฉีกไป๋อิงเป็นชิ้น ๆ เวลานี้ความโกรธเกรี้ยวครอบงำจิตใจเขาจนหมดสิ้น เขากวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างร้อนรน พยายามปลุกปั่นผู้คนโดยรอบ หวังให้ทุกคนเห็นธาตุแท้อัน “ชั่วร้าย” ของไป๋อิงอย่างชัดแจ้ง
“ตอนมารดาคลอดเจ้า นางน่าจะใจแข็งทุบเจ้าให้ตายเสียตั้งแต่ตอนนั้น! ข้ามีชีวิตมานานเพียงนี้ ยังไม่เคยพบคนใจดำอำมหิตเท่าเจ้าเลย! อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าคิดอะไรอยู่! เจ้าไม่ใช่หรือที่จ้องจะแย่งเกียรติยศของเสี่ยวตี๋? วันนี้เสี่ยวตี๋คว้าอันดับหนึ่งมาด้วยความสามารถแท้ ๆ แต่เจ้ากลับโผล่มาตอนนี้ หมายจะช่วงชิงความโดดเด่นของเสี่ยวตี๋
“เจ้าใช้วิธีต่ำช้าเช่นนี้ มารดาใช้ยันต์สั่งสอนเจ้าก็สมควรแล้ว! บัดนี้ยังมีหน้าคิดจะลงโทษมารดาอีก ช่างเป็นการกบฏต่อฟ้าดิน สวรรค์ยากอภัย!”