เหอเซียงเฉินเอนพิงอยู่บนเตียงผู้ป่วย ไถโทรศัพท์อย่างเบื่อหน่าย
ตอนที่เขามาถึงโรงพยาบาลก็เป็นเวลาดึกดื่นแล้ว พอไถโทรศัพท์ไปเรื่อยเปื่อยได้พักหนึ่ง แสงอรุณก็ส่องลอดช่องว่างระหว่างผ้าม่าน ตกลงบนมือของเขาเป็นแถบสว่าง
ฟ้าสางแล้ว
“ก๊อก ๆ”
มีเสียงเคาะประตูห้อง
เหอเซียงเฉินไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น น้ำเสียงยังแหบพร่าจากการอดหลับอดนอนมาตลอดคืน เจือความหงุดหงิดอยู่ด้วย
“เข้ามา”
ประตูถูกผลักเปิด ร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งก้าวเข้ามา
นิ้วที่กำลังไถหน้าจอของเหอเซียงเฉินชะงักเล็กน้อย สายตาเหลือบไปยังเวลาตรงมุมขวาบนของโทรศัพท์—หกโมงสี่สิบ
เขากระตุกมุมปาก ไม่แม้แต่จะเงยหน้า แล้วเอ่ยว่า “เช้าขนาดนี้ นายมาทำอะไร”
ผู้มาเยือนสวมสูทสีดำ รูปร่างสูงสง่า บุคลิกสุขุม เขาไม่ได้ตอบเหอเซียงเฉินในทันที แต่เดินไปนั่งบนโซฟาอย่างตามสบาย ไขว่ห้างด้วยท่าทางผ่อนคลาย
“ได้ข่าวว่าแกโมโหจัด จนทำให้ทะเลจิตของตัวเองมีปัญหา”
เหลวไหล
ในที่สุดเหอเซียงเฉินก็วางโทรศัพท์ลง แล้วเงยหน้ามองผู้มาเยือน
“โรงพยาบาลในเครือตระกูลฉินของแกไม่ใส่ใจความเป็นส่วนตัวของคนไข้เลยหรือไง ฉันเพิ่งมาได้ไม่นาน สายของแกก็รีบรายงานให้แกมาหาเรื่องฉันแล้วสินะ”