เหอเซียงเฉินเงยหน้าขึ้น มองฉินชวนฉือ
คนคนนี้ที่จริงก็เป็นอีนิกมาเหมือนกับเขา
แค่โชคดีกว่าเขา เพราะหาอีกฝ่ายที่มีความเข้ากันสูงพอจะช่วยชีวิตได้เจอแล้ว เมื่อก่อนหมอนี่ดูหม่นหมองอยู่ไม่น้อย แต่ตอนนี้กลับมีสีหน้าสดใส ดูสุขภาพดีเต็มเปี่ยม
ไม่เหมือนเขา เพราะปัญหาทะเลจิต ทำให้ปวดหัวอยู่ทุกขณะ แม้แต่การได้นอนหลับอย่างสงบก็ยังเป็นเรื่องที่เกินฝัน
เหอเซียงเฉินจ้องฉินชวนฉืออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะหยัน แล้วเอ่ยอย่างเกียจคร้านว่า “สีหน้าคุณดูดีนี่ ช่วงนี้กับฉู่อี้เป็นยังไงบ้าง?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉินชวนฉือก็เงยตาขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าที่ไร้อารมณ์
“ก็ดีครับ”
พูดจบ เขาก็ไม่ได้อยู่กับหัวข้อนี้นานนัก แต่เปลี่ยนไปถามเรื่องอื่นแทน
“ได้ยินว่าช่วงนี้คุณไปมาหาสู่กับพนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งที่เซิ่งซินบ่อย ๆ ความเข้ากันเป็นยังไงบ้าง?”
พอได้ยินคำถามนั้น ความเกียจคร้านบนใบหน้าของเหอเซียงเฉินก็หายวับไป เขาพ่นลมหายใจอย่างดูแคลน ก่อนจะโบกมืออย่างหงุดหงิด