ก็อย่างนี้แหละ หลี่ชิงถึงถูกขวางเอาไว้
เขาเพิ่งเก็บกวาดห้องส่วนตัวห้องหนึ่งเสร็จ กำลังเข็นรถเข็นเล็กกลับไปที่โต๊ะทำงานเพื่อทำความสะอาด แต่ยังไม่ทันเดินไปถึงลิฟต์ ก็ถูกคนขวางอยู่กลางทางเดินเสียแล้ว
หลี่ชิงมองคนสองคนที่ขวางทางอยู่ตรงหน้า พลันทำตัวไม่ถูกขึ้นมาเล็กน้อย
เมื่อดูจากรูปร่างท่าทางของอีกฝ่าย ก็พอจะเดาได้ว่าคนหนึ่งเป็นโอเมก้า อีกคนเป็นเบต้า แม้ในใจจะพอเดาออกว่าทั้งสองคนมาทำไม แต่เขาก็ยังเอ่ยถามว่า “เอ่อ มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ”
เบต้าคนนั้นกอดอก กวาดตามองหลี่ชิงตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่หลายรอบ สุดท้ายจึงหันไปพูดกับโอเมก้าที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “ที่แท้คุณเหอชอบผู้ชายตัวสูงเหรอ”
หลี่ชิง: ?
สรุปว่าพินิจดูเขาอยู่ตั้งนาน สุดท้ายก็เจอข้อดีแค่ข้อเดียวคือ “ตัวสูง”
หลี่ชิงเริ่มไม่พอใจอยู่ในใจ
“ถ้าไม่มีธุระอะไร ผมขอตัวก่อนนะครับ รบกวนหลีกทางหน่อย”
เขากำลังจะเข็นรถอ้อมไปอีกทาง แต่โอเมก้าที่อยู่ข้าง ๆ กลับยิ้มพลางยื่นมือออกมา กดรถเข็นเล็กของเขาไว้เบา ๆ
“อ้าว อย่าเพิ่งรีบไปสิ คุยกันแค่ไม่กี่คำเอง ไม่เสียเวลาคุณหรอก”
พูดจบ อีกฝ่ายก็วางชานมแก้วหนึ่งที่ยังอุ่นอยู่ลงในตะกร้าเล็กข้างรถเข็นของหลี่ชิง ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม น้ำเสียงหวานใส
“พวกเราแค่อยากถามว่าคุณกับคุณเหอเป็นอะไรกันแน่ คุณใช้วิธีไหนถึงได้ไปเกี่ยวข้องกับเขาได้”
ในที่สุดก็เผยธาตุแท้ออกมาแล้ว
ก่อนหน้านี้แม้จะมีคนคอยถามอ้อม ๆ เพื่อหยั่งเชิงเขาอยู่บ้าง แต่การเปิดอกพูดตรง ๆ แบบนี้เพิ่งเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก