รีบกลับมาที่โต๊ะทำงาน หลี่ชิงวางถาดลง เค้กมัทฉะที่ถูกยัดเยียดให้ยังวางอยู่บนนั้นอย่างเรียบร้อย ส่งกลิ่นหอมหวานออกมา
แต่ตอนนี้หลี่ชิงไม่มีความอยากอาหารเลยสักนิด เขายืนอยู่ข้าง ๆ มองหลิ่วอวี่ตาปริบ ๆ
หลิ่วอวี่เห็นท่าทางของเขาก็เข้าใจขึ้นมาทันที กวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วดึงแขนหลี่ชิง “ตามฉันมา”
ทั้งสองคนเดินตามกันเข้าไปในห้องพักพนักงาน
ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน ในห้องพักจึงไม่มีใครอยู่
หลิ่วอวี่เห็นดังนั้นก็ปิดประตูตามสบาย ก่อนเอ่ยถาม “เจออัลฟ่าคนนั้นอีกแล้วเหรอ? คราวนี้ให้มาเท่าไหร่?”
หลี่ชิงทำหน้าอมทุกข์ ค่อย ๆ ล้วงธนบัตรปึกนั้นออกมาจากกระเป๋า
เมื่อกี้เขาวิ่งเร็วเกินไป ยังไม่มีเวลานับด้วยซ้ำ
หลิ่วอวี่เห็นดังนั้นก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ยื่นมือมารับเงินไปทันที แล้วนับเสียงดังต่อหน้าหลี่ชิง
ยิ่งนับ สีหน้าก็ยิ่งเคร่งขรึม
“ให้ตายสิ! ห้าพันสี่! ให้มากขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะเนี่ย!”
เขายัดเงินกลับเข้ามือหลี่ชิงด้วยสีหน้าซับซ้อน น้ำเสียงแห้งผากเล็กน้อย
“อืม… นี่ก็ครึ่งเดือนกว่าแล้ว จนถึงตอนนี้คุณยังไม่รู้แม้แต่ชื่อของเขาเลยเหรอ?”
หลี่ชิงกำเงินห้าพันสี่ไว้ในมือ แล้วพยักหน้าตามตรง
“อือ”
หลิ่วอวี่หมดคำจะพูดไปเลย
เขาเกาหัว มองหน้าหลี่ชิงอย่างไรก็คิดไม่ตก
ตลอดครึ่งเดือนกว่านี้ หลี่ชิงได้รับทิปจากอัลฟ่าที่ไม่รู้จักคนนั้นแทบทุกวัน จำนวนเงินเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จากสามพันสองร้อยตอนแรก พุ่งขึ้นมาเป็นห้าพันสี่ในตอนนี้!