ชุดสูทตัวนั้นหดเล็กลงอย่างเห็นได้ชัด เนื้อผ้ายับย่นไปหมด ที่แย่กว่านั้นคือสีที่ควรเป็นสีขาวบริสุทธิ์ ตอนนี้กลับกลายเป็นสีเหลืองคล้ำไม่สม่ำเสมอ ดูทั้งสกปรกทั้งเก่า ไม่เหลือความหรูหราแม้แต่นิดเดียว
คราวนี้ ต่อให้เขาไม่รู้เรื่องเสื้อผ้าเลย ก็ยังรู้ว่าชุดนี้คงซักน้ำไม่ได้จริง ๆ
เมื่อนึกถึงตัวเลขมหาศาลในช่องแชต หลี่ชิงก็หน้ามืด
จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมาครั้งหนึ่ง
เขาก้มลงมอง เป็นข้อความจากอัลฟ่าคนนั้น
【H: ?】
【H: เมื่อกี้ถอนข้อความอะไรไป?】
หลี่ชิงมองหน้าจอ เม้มปากแน่น รู้สึกน้อยใจจนแทบอยากร้องไห้
ตอนนี้เขายังไม่ค่อยเชื่ออยู่ดีว่าเสื้อผ้าชิ้นเดียวจะมีราคาถึงสองล้าน แต่พอได้เห็นกับตาว่าตัวเองซักชุดสูทพังไปทั้งกระบวนการ ความมั่นใจก็ลดฮวบลงไปมาก ตอนนี้จึงไม่ค่อยกล้าแจ้งตำรวจแล้ว
เขาพยายามเรียบเรียงคำพูดในช่องพิมพ์ซ้ำไปซ้ำมา อยากถามอีกฝ่ายว่าล้อเล่นอยู่หรือเปล่า แต่ก็กลัวทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจ ลบแล้วพิมพ์ใหม่อยู่นาน สุดท้ายก็ยังส่งออกไปไม่ได้สักคำ
อีกฟากหนึ่ง เหอเซียงเฉินถือโทรศัพท์ มองข้อความด้านบนหน้าจอที่ขึ้นว่า “อีกฝ่ายกำลังพิมพ์ข้อความ” อยู่นาน แต่กลับไม่มีตัวอักษรโผล่มาสักตัว จึงเริ่มรู้สึกหงุดหงิด
“จิ๊”
ไอ้บ้านนอกนี่มัวอืดอาดทำอะไรอยู่?
เขากำลังจะพิมพ์เร่งอีกฝ่าย แต่รถกลับเบรกกะทันหันอย่างแรง!
แรงเฉื่อยมหาศาลทำให้ร่างของเขาพุ่งไปข้างหน้าอย่างควบคุมไม่ได้ หน้าผากกระแทกพนักพิงเบาะด้านหน้าดัง “โครม”