อีกด้านหนึ่ง หลี่ชิงมองโทรศัพท์ที่ถูกตัดสายไป ก่อนจะถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
คงเป็นเพราะเงินสองล้านทำให้เขาตกตะลึงมากเกินไป พอได้ยินคำว่าสองแสน เขาถึงกับเกิดภาพลวงตาว่า “นี่มันเงินเล็กน้อย” ขึ้นมา
เขายกมือขึ้นตบแก้มตัวเองเบา ๆ สองสามที เพื่อเรียกสติให้กลับมา
สองแสน! นั่นก็สองแสนเหมือนกันนะ!
หลี่ชิงหยิบสูทที่พังจนใช้การไม่ได้จากระเบียงขึ้นมาดูรอบด้าน แม้มันจะยับยู่ยี่เหมือนผักดองแห้ง แต่พอนึกว่ามันมีมูลค่าถึงสองแสน เขาก็ยังทำใจทิ้งไม่ลง จึงหยิบไม้แขวนเสื้อมาแขวนเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้าอย่างทะนุถนอม
ทำทุกอย่างเสร็จแล้ว เขาถึงหย่อนก้นลงนั่งข้างเตียง ก่อนจะเริ่มคำนวณแผนชดใช้ค่าเสียหาย
ถ้าเป็นเงินสองแสน ตอนนี้เขาก็พอจะหยิบออกมาได้
เงินที่เขามีอยู่รวมแล้วสองแสนหนึ่งหมื่นสามพันกว่าหยวน เป็นเงินเก็บทั้งหมดของเขา
เดิมทีเขาคิดว่าจะให้หลี่ห่าวหนึ่งแสนเป็นสินสอด แล้วเก็บอีกหนึ่งแสนไว้ใช้แต่งงานกับภรรยาในอนาคตของตัวเอง
ตอนนี้ดีเลย กลับไปเริ่มต้นใหม่ตั้งแต่ศูนย์
พอคิดถึงเรื่องนี้ หลี่ชิงก็ห่อเหี่ยวขึ้นมาอยู่บ้าง ชั่วขณะนั้นถึงกับนึกเสียใจที่ไปทำงานที่เซิ่งซิน
ที่นั่นหาเงินได้เยอะก็จริง แต่ข้าวของทุกอย่างล้วนมีราคาแพง แค่เผลอทำหกหรือกระแทกโดนอะไรเข้า ก็อาจเป็นหนี้ก้อนโตได้! รู้อย่างนี้แต่แรก เขาน่าจะขนก้อนอิฐไปเรื่อย ๆ อย่างสงบเสงี่ยมดีกว่า
แต่ไม่นานเขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
หลี่ชิงนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วเปิดแอปธนาคาร