บนทะเลหลวง เรือสำราญหรูหราลำหนึ่งกำลังแล่นไปอย่างราบรื่น
เหอเซียงเฉินนอนเอนอยู่บนโซฟาบนดาดฟ้าเรือ ท่าทางเกียจคร้าน ปกเสื้อเชิ้ตเปิดออกเล็กน้อย สายลมทะเลพัดผ่าน เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าอันงดงามกับแผ่นอกเพียงเล็กน้อย
ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามเขา ดูแล้วน่าจะเป็นอัลฟ่า ผมทองตาสีฟ้า ใบหน้าหล่อเหลาได้รูป จมูกโด่งเป็นสัน มีกลิ่นอายสง่างามแบบสุภาพบุรุษรุ่นเก่า เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนจากสหพันธ์ แต่กลับพูดภาษาสหพันธ์ได้อย่างถูกต้องและคล่องแคล่ว
“สินค้ารอบนี้คุณภาพดีมาก คุณเหอ ร่วมงานกับคุณทีไรก็รื่นรมย์เสมอ”
“คุณคาสปาร์พอใจก็ดีแล้วครับ”
เหอเซียงเฉินยกแก้วไวน์ขึ้น รอยยิ้มเกียจคร้าน
คาสปาร์ยิ้ม นับว่าเป็นการตอบรับโดยปริยาย
การเจรจาครั้งนี้ราบรื่นดี ทั้งสองฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการ บรรยากาศจึงยังผ่อนคลายอยู่
คาสปาร์ยกแก้วไวน์ขึ้น สายตากวาดมองเหอเซียงเฉิน ก่อนจะเปลี่ยนหัวข้อขึ้นมากะทันหันพร้อมรอยยิ้ม “แต่ว่า คุณเหอ ฟีโรโมนของคุณรั่วไหลออกมานิดหน่อย ช่วงนี้มีข่าวลือว่าทะเลจิตของคุณมีสภาพไม่ค่อยดี ดูท่าจะเป็นเรื่องจริงสินะครับ”
พอหัวข้อนี้ถูกหยิบยกขึ้นมา อากาศก็พลันชะงักงันเล็กน้อย
ลูกน้องสองสามคนที่อยู่ด้านหลังเหอเซียงเฉินสีหน้าเปลี่ยน มือพากันเอื้อมไปแตะด้ามปืนตรงเอว ส่วนคนของคาสปาร์ก็เข้าสู่สภาวะเตรียมพร้อมเช่นกัน กล้ามเนื้อเกร็งตึง
ในหมู่อัลฟ่า โดยเฉพาะระหว่างอัลฟ่าที่มีระดับไม่ต่ำทั้งสองคน การเป็นฝ่ายพูดถึงฟีโรโมนของอีกฝ่ายก็ถือเป็นการล่วงเกินแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการชี้ตรงไปยังทะเลจิตซึ่งเป็นเรื่องส่วนตัวยิ่งกว่า