เหอเซียงเฉินไม่พูด หลี่ชิงก็ไม่กล้าขยับ
เขารู้สึกได้ว่าสายตาที่จ้องมาจากเหนือศีรษะยิ่งร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ตัวตนของมันชัดเจนจนแทบจะแผดเผาหนังศีรษะของเขาทะลุ!
ในห้องส่วนตัวเงียบจนน่ากลัว หลี่ชิงถึงกับได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง
เขาแอบเงยหน้าขึ้น ชำเลืองมองเหอเซียงเฉินอย่างรวดเร็ว อีกฝ่ายยังคงพิงโซฟา สีหน้าอ่านไม่ออก เขารีบหลุบตาลงทันที มือทั้งสองไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน ใต้ก้นเหมือนมีตะปูงอกออกมา นั่งก็ไม่สบาย ยืนก็ไม่ดี
นี่... นี่ตกลงจะเอายังไงกันแน่?
จะฆ่าจะแกงก็พูดมาสักคำสิ!
หลี่ชิงกรีดร้องอยู่ในใจ
เหอเซียงเฉินไม่พูดอะไร
เหอเซียงเฉินกำลังครุ่นคิด
เขาตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าวันนี้จะต้องเอาหน้าคืนมาให้ได้อย่างสาสม
แต่พอจะคิดว่าควรเอาคืนอย่างไรให้เป็นรูปธรรม เขากลับจนปัญญา
ในหัวของเขามีวิธีทรมานคนผุดขึ้นมานับไม่ถ้วน