ในขณะเดียวกันอีกฟากหนึ่ง เหอเซียงเฉินกำลังกดขมับอย่างหงุดหงิด ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตามใจ
หน้าจอสว่างขึ้น เป็นหน้าแชตระหว่างเขากับหลี่ชิงพอดี
เขาเหลือบมอง ก็เห็นข้อความตัวเล็ก ๆ บรรทัดหนึ่งอยู่ด้านบนสุดของหน้าต่างแชตทันที: อีกฝ่ายกำลังพิมพ์ข้อความ…
เหอเซียงเฉินเลิกคิ้ว รออยู่
ทว่าผ่านไปไม่กี่วินาที ข้อความบรรทัดนั้นก็หายไป ในหน้าต่างแชตยังคงเงียบสนิท ไม่มีข้อความส่งมาเลย
เหอเซียงเฉิน: “…”
เขาหลับตาลง เส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบ ๆ สองครั้ง
ให้ตายสิ!
มีอะไรก็พูดมาเลยสิ!?
หัวที่ปวดอยู่แล้วคราวนี้เหมือนจะยิ่งปวดหนักกว่าเดิม
เหอเซียงเฉินสงสัยอย่างยิ่งว่าไอ้บ้านนอกคนนี้จงใจยั่วโมโหเขาชัด ๆ!
หลิ่วอวี่วางถาดเปล่ากลับลงบนโต๊ะทำงาน เงยหน้ามองไปทางทางเข้าพนักงาน คิ้วขมวดเล็กน้อย
เขาเอาออร์เดอร์ไปส่งหลายรอบ วิ่งเข้าออกห้องส่วนตัวตั้งหลายห้อง แต่ก็ยังไม่เห็นเงาของหลี่ชิงเลย นับตั้งแต่หลี่ชิงไปส่งออร์เดอร์ให้สมาชิกระดับมงกุฎจนถึงตอนนี้ก็เกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว