เสียงตวาดนั้นราวกับสายฟ้าฟาด ระเบิดขึ้นข้างหูของหลี่ชิง
ร่างของเขาหดสะดุ้ง ศีรษะที่ก้มอยู่แล้วก็ยิ่งก้มต่ำลงไปอีก
ผ่านไปหลายวินาที หลี่ชิงถึงเพิ่งได้สติว่าเหอเซียงเฉินกำลังสั่งให้เขาเพิ่มช่องทางติดต่อกลับมา
ทำไมล่ะ?
หลี่ชิงรู้สึกกระวนกระวาย คำพูดเรื่องชายหื่นกามของหลิ่วอวี่เริ่มดังก้องอยู่ในหัว
เขารู้สึกว่าอัลฟ่าตรงหน้ามีเจตนาไม่บริสุทธิ์
ทั้งที่เขาแสดงท่าทีปฏิเสธชัดเจนขนาดนั้น แถมยังลบช่องทางติดต่อไปแล้ว ทำไมอีกฝ่ายยังตามตอแยไม่เลิก!
ให้ตายสิ!
หลี่ชิงบ่นพึมพำในใจ แต่ต่อหน้าเหอเซียงเฉินที่ทำหน้าบึ้งตึง เขาก็ไม่กล้าพูดออกมา
เขาไม่อยากเพิ่มอีกฝ่าย แต่ก็ไม่กล้าปฏิเสธตรง ๆ จึงทำได้เพียงรวบรวมความกล้าแล้วต่อต้านอย่างอ้อมค้อมเล็กน้อย
“...ส...สโมสรไม่ได้มีกฎว่าพนักงานบริการต้องเพิ่มช่องทางติดต่อของลูกค้านี่ครับ”
เสียงของเขาเบามาก ฟังดูไม่มั่นใจเอาเสียเลย
เหอเซียงเฉินได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเยาะ เขามองหลี่ชิง น้ำเสียงเจือแววประชดประชัน
“นายคิดว่าฉันอยากเพิ่มนายมากนักหรือไง อย่าทำตัวเหมือนเป็นของหายากที่ใคร ๆ ก็อยากได้สิ”
เหอเซียงเฉินโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ความกดดันที่แฝงอยู่อย่างแนบเนียนแผ่คลุมหลี่ชิง เขาจ้องอีกฝ่าย พลางเอ่ยทีละคำว่า “เงินที่โอนให้ฉัน ฉันกดรับแล้วหรือยัง? นายก็กล้าลบฉันทิ้ง อยากเบี้ยวหนี้แล้วยังทำเป็นพูดจาฉะฉานขนาดนี้ ใครสอนนายมา?”
เบี้ยวหนี้?
หลี่ชิงเงยหน้าขึ้นทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง
ตอนนั้นในหัวเขามีแต่ความคิดว่าอยากตัดขาดกับคนคนนี้ พอโอนเงินเสร็จก็ลบอีกฝ่ายทิ้งทันที ไม่ทันนึกถึงเรื่องนี้เลย ตามกฎของแอปสื่อสาร หากอีกฝ่ายไม่กดรับเงินภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง เงินที่โอนก็จะถูกคืนโดยอัตโนมัติ