เขาเงยหน้ามองเหอเซียงเฉิน แล้วส่งยิ้มร่าให้เขาอีกครั้ง ก่อนจะเข็นรถเข็นเล็กอย่างเบิกบาน หมุนตัวเดินไปยังลิฟต์อีกตัว
เหอเซียงเฉินยืนอยู่กับที่ มองหลี่ชิงเข้าไปในลิฟต์
จนกระทั่งประตูลิฟต์ปิดลง บดบังสายตาจนมิด เขาถึงได้ละสายตากลับมา
ทำไมถึงได้ซื่อบื้อขนาดนี้นะ
เหอเซียงเฉินหลุบตาลง ล้วงกล่องบุหรี่ออกจากกระเป๋า หยิบบุหรี่ออกมาหนึ่งมวนคาบไว้ในปาก จากนั้นก็โบกมือให้ทุกคนแยกย้ายกันไป
มายืนอุดกันอยู่ตรงนี้เหมือนเขาตายแล้วอย่างนั้นแหละ :)
ทุกคนแตกฮือแยกย้ายกันไปทันที
ชั่วพริบตา ทางเดินก็ว่างเปล่า เหลือเพียงจางเฉินที่ยังยืนตัวสั่นอยู่ข้าง ๆ
ถ้ารู้สึกว่าชีวิตกดดันนัก ก็ลองมองจางเฉินในตอนนี้ดูสิ
เขายืนอยู่ข้างเหอเซียงเฉิน ถึงกับต้องควบคุมลมหายใจให้เบาที่สุด
สโมสรเซิ่งซินเป็นกิจการในเครือตระกูลเหอ วันนี้ถ้าเหอเซียงเฉินเกิดเป็นอะไรขึ้นมาในลิฟต์พัง ๆ นี่ เขาจางเฉินต้องเป็นคนแรกที่โดนลูกหลง! คนแรกที่ซวยไปด้วย!
ตอนนี้เหอเซียงเฉินไม่เป็นอะไร นับว่าบรรพบุรุษช่วยไว้ แต่ถึงจะรอดโทษตายก็หนีโทษเป็นไม่พ้น เมื่อครู่คนเยอะ เหอเซียงเฉินเลยยังไม่พูดอะไร ตอนนี้ทุกคนไปกันหมดแล้ว คงได้เวลาเปิดไพ่กันแล้ว
จางเฉินร่ำไห้อยู่ในใจ ได้แต่ร้องว่าตัวเองช่างโชคร้าย
“เมื่อกี้คนนั้นชื่ออะไรนะ”
เหอเซียงเฉินถามขึ้นมาลอย ๆ
สมองของจางเฉินชะงักไปชั่วขณะ
เขาเงยหน้ามองเหอเซียงเฉิน ยืนยันว่าตัวเองไม่ได้ฟังผิด ก่อนจะคิดอยู่ครู่หนึ่งถึงเข้าใจว่าเหอเซียงเฉินหมายถึงใคร จึงตอบว่า “อ๋อ ชื่อหลี่ชิงครับ หลี่ที่เป็นไม้กับลูกชาย ส่วนชิงก็คือชิงที่แปลว่าหญ้าเขียวครับ”