“ซ่า... ลิฟต์หมายเลข 3 ขัดข้อง หยุดค้างอยู่ที่ชั้นสาม มีลูกค้าติดอยู่ข้างใน กรุณาส่งคนมาจัดการโดยเร็วครับ”
“ซ่า... ช่างซ่อมกำลังไปครับ ช่วยปลอบลูกค้าให้ใจเย็น อย่าให้ตื่นตระหนกนะครับ”
ได้ยินเสียงตอบกลับจากวิทยุสื่อสาร หลี่ชิงก็เหลือบมองอัลฟ่าที่อยู่ข้าง ๆ อีกฝ่ายดูไม่เหมือนคนที่ต้องการให้ใครมาปลอบใจเลยสักนิด
เขาวางวิทยุสื่อสารลง แล้วถอยกลับไปหลบอยู่ตรงมุมอย่างเงียบ ๆ พลางภาวนาในใจให้ช่างซ่อมรีบมา จะได้ช่วยเขาให้พ้นจากสถานการณ์ที่ลำบากทั้งกายและใจนี้เสียที
“จ๊อก...”
ท่ามกลางความเงียบ จู่ ๆ ก็มีเสียงดังขึ้น หลี่ชิงสีหน้าแข็งค้างทันที เขาก้มหน้าลงอีกนิด พยายามทำตัวให้กลมกลืนจนแทบไร้ตัวตน
ช่วงนี้อารมณ์ของเหอเซียงเฉินย่ำแย่ถึงขีดสุด
สภาพทะเลจิตเลวร้ายมาก คลื่นซัดกระหน่ำทั้งกลางวันกลางคืน ทุกวันเขาปวดหัวจนหลับไม่ลง
การหาโอเมก้ามาปล่อยฟีโรโมนก็ได้ผลน้อยนิด เพราะระดับความเข้ากันต่ำเกินไป หากปล่อยฟีโรโมนได้ในอัตราเท่านี้ ต่อให้เขาหาโอเมก้ามาทุกวันก็คงไม่ได้พบความสงบ
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาอาจทำใจยอมรับ แล้วพยายามให้มากขึ้นอีกหน่อย
แต่เมื่อไม่นานมานี้ เพื่อนร่วมชะตากรรมที่ต้องทนทุกข์กับโรคเดียวกันดันโชคดีจนได้พบคู่ที่มีระดับความเข้ากันสูง หลุดพ้นจากทะเลทุกข์ไปได้ เหลือเขาเพียงคนเดียวที่ต้องทรมานอยู่ในนรกอันไร้ขอบเขตนี้
ใช่ว่าเขาไม่ยินดีกับเพื่อน แต่ให้ตายเถอะ เขาไม่ยุติธรรมกับตัวเองเอาเสียเลย