เสียงน้ำดังซ่า ๆ
หลี่ชิงล้างภาชนะที่เพิ่งเก็บกลับมาทีละชิ้น แล้วจัดแยกประเภทใส่ตู้ฆ่าเชื้ออย่างเป็นระเบียบ
เขาเพิ่งยืดตัวขึ้น เช็ดมือเสร็จ ก็เงยหน้าขึ้นเห็นหลิ่วอวี่กำลังเดินหน้าบึ้งตึงมาจากปลายทางเดิน
คนยังมาไม่ถึง เสียงก็ดังลอยมาก่อนแล้ว “หลี่ชิง นายเห็นเซี่ยงหนานแอบไปหลบอยู่ที่ไหนไหม? ยุ่งกันมาตั้งครึ่งค่อนวันแล้ว ทำไมถึงไม่เห็นแม้แต่เงาเลย?”
หลี่ชิงได้ยินดังนั้นก็คิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง
เขานึกถึงครั้งสุดท้ายที่เห็นเซี่ยงหนาน อีกฝ่ายเหมือนจะบอกว่าปวดท้องและจะไปเข้าห้องน้ำ
แต่เรื่องนั้นก็ผ่านมาเป็นชั่วโมงแล้วไม่ใช่เหรอ หรือว่ายังอยู่ในห้องน้ำจนถึงตอนนี้?
เขาเกาแก้ม มองใบหน้าของหลิ่วอวี่ที่แทบจะพ่นไฟออกมา แล้วก็ไม่รู้ไปชั่วขณะว่าควรพูดเรื่องนี้ออกไปดีไหม
แต่ในช่วงไม่กี่วินาทีที่เขากำลังลังเล ตัวต้นเรื่องก็โผล่มาเสียพอดีอย่างไม่รู้จังหวะ
ชายหนุ่มคนหนึ่งค่อย ๆ เดินมาจากทางเดินอีกสาย หน้าตาประณีต ดูอายุยังน้อย สวมชุดพนักงานบริการเหมือนพวกเขา ทว่าท่วงท่าและสีหน้าตอนนี้กลับดูสบายใจราวกับกำลังพักผ่อนหย่อนใจ
พอหลิ่วอวี่เห็นเขา ก็ขึ้นเสียงทันที “เซี่ยงหนาน! นายไปอยู่ไหนมา?!”
เซี่ยงหนานที่ถูกเรียกชื่อเหลือบมองหลิ่วอวี่อย่างเกียจคร้าน ทำปากยื่นอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะเปลี่ยนมาปั้นยิ้มบนใบหน้า
เขาวิ่งเหยาะ ๆ มาหาหลี่ชิงกับหลิ่วอวี่ ประนมมือทั้งสองข้าง ทำท่าทางจริงใจ
“เอ่อ ขอโทษนะพี่อวี่ เมื่อคืนกินอะไรแล้วท้องเสีย เมื่อกี้เลยอยู่ในห้องน้ำตลอด ขอโทษ ๆ”
ท่าที “จริงใจ” ของเขาทำให้หลิ่วอวี่อึดอัดเหมือนมีลมหายใจติดค้างอยู่ในอก ไม่ขึ้นก็ไม่ลง