มือของหลี่ชิงสั่น ตะเกียบพลันร่วงลงพื้นดังแปะ
เขารีบก้มลงเก็บตะเกียบ ดวงตาเบิกกว้างกลมโตเหมือนตัวนากที่ได้กลิ่นหอมของแตง
เรื่องแบบนี้เขาเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก!
เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แล้วลดเสียงลง
“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”
หลี่ห่าวถอนหายใจ
เดิมทีเธอไม่ได้ตั้งใจจะเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง เพราะถึงอย่างไรก็เป็นเรื่องส่วนตัวของคนรักเธอ แต่ด้านหนึ่งเธอเองก็อัดอั้นใจ จำเป็นต้องหาที่ระบาย อีกด้านหนึ่งก็อยากให้หลี่ชิงวางใจอย่างเต็มที่ ให้เขารู้ว่าคนที่เธอคบด้วยไม่ใช่คุณหนูตระกูลร่ำรวยที่ชอบเล่นกับความรู้สึกคนอื่น
“เฮ้อ บ้านคนรักฉันกับบ้านอดีตสามีของเธอไม่ได้เป็นแค่เพื่อนธรรมดา มีความเกี่ยวข้องกันทางธุรกิจ เพราะงั้นทั้งคู่ก็เลยเรียกได้ว่า... เอ่อ แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กันน่ะ”
“แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์?” หลี่ชิงเข้าใจคำนี้แค่จากละครโทรทัศน์เท่านั้น
“ใช่” หลี่ห่าวพยักหน้า “ตอนแรกอดีตสามีของเธอยังเสแสร้งทำตัวเหมือนคนดีอยู่เลย แต่แต่งงานได้ไม่นานก็เผยธาตุแท้ออกมา เที่ยวสำมะเลเทเมาอยู่ข้างนอกทุกวัน ต่อมายิ่งหนักข้อขึ้นไปอีก ถึงกับพากู่สามกลับเข้าบ้านอย่างเปิดเผย!”
หลี่ชิงสูดหายใจเฮือกอย่างตกใจ ยกมือปิดปากโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“พะ... พากลับบ้านเลยเหรอ? แล้วเธอทำยังไง?”
“จะทำยังไงได้ล่ะ?”
หลี่ห่าวโกรธจนกำหมัดแน่น ก่อนทุบโต๊ะเบา ๆ ทีหนึ่ง ชามกับตะเกียบบนโต๊ะสั่นตามไปด้วย
“เพราะธุรกิจของสองบ้านยังผูกกันอยู่ คนรักฉันถึงกับเอ่ยปากขอหย่าก็ยังทำไม่ได้! แถมเธอยังเป็นโอเมก้า ทั้งคนในบ้านเธอและคนในบ้านอดีตสามี ต่างก็ให้เธออดทน! ยังพูดอีกว่าอัลฟ่าเที่ยวเตร่ข้างนอกแบบนี้เป็นเรื่องปกติ แล้วยังหันมาตำหนิเธอว่าไร้ความสามารถ ควบคุมใจสามีไว้ไม่ได้!”