เขาไม่ได้ตั้งใจกดเสียงให้เบาลง แค่พูดด้วยระดับเสียงปกติ แต่ในพื้นที่ทำงานอันเงียบสงบแห่งนี้ ทุกคนต่างได้ยินกันหมด
สีหน้าของพนักงานเสิร์ฟทั้งหลายพลันเปลี่ยนเป็นแปลก ๆ ต่างพากันเบือนสายตาหนี บรรยากาศยิ่งน่ากระอักกระอ่วนกว่าเมื่อครู่
หลี่ชิงเข้าใจได้ทันทีว่าหลิ่วอวี่กำลังช่วยเขา ในใจจึงซาบซึ้งอย่างยิ่ง
หลิ่วอวี่ขยิบตาให้เขา แล้วส่งเสียงฮึดฮัดก่อนก้มหน้าจัดของของตัวเองต่อ
เขาทำงานที่นี่มาเกือบปีแล้ว จึงพอรู้เรื่องภายในอยู่บ้าง
พูดกันตรง ๆ พนักงานของเซิ่งซินหลายคนมีหน้าตาและรูปร่างไม่ถึงเกณฑ์เป็นพนักงานต้อนรับ จึงตกกระป๋องมาเป็นพนักงานเสิร์ฟ ถ้าใครหน้าตาโดดเด่นจริง ๆ ก็คงถูกเจ้าสัวผู้อุปถัมภ์หมายตาแล้วพาตัวไปตั้งนาน
เมื่อก่อนถ้ามีพนักงานเสิร์ฟคนไหนได้รับความโปรดปรานจากเจ้านายใหญ่สักคน ต่อให้คนพวกนี้จะอิจฉาแค่ไหน ในเมื่ออยู่ต่อหน้าก็ยังยิ้มแย้มเข้ามาตีสนิท หวังว่าจะได้อานิสงส์บ้าง
แต่พอเปลี่ยนเป็นหลี่ชิง ทำไมคนพวกนี้ถึงมีท่าทีเปลี่ยนไปล่ะ?