ปิดประตูห้องส่วนตัว
หลี่ชิงยืนถือรถเข็นเล็กอยู่หน้าประตู ในใจยังรู้สึกไม่ค่อยอยากเชื่อ
เขาก้มมองธนบัตรปึกหนึ่งที่กำแน่นอยู่ในมือ แล้วอดไม่ได้ที่จะแอบมองเข้าไปข้างในผ่านกระจกบานเล็กบนประตูอีกครั้ง
ภายในห้องส่วนตัว แสงไฟสลัวพร่า ควันบุหรี่ลอยอบอวล
อัลฟ่าคนนั้นยังคงอยู่ในท่าทางเกียจคร้าน พิงโซฟาอยู่ มุมปากประดับรอยยิ้มเอื่อยเฉื่อย ก่อนจะหมุนสายตามาอย่างไม่ใส่ใจ กวาดมองตรงมาทางประตู
ทันทีที่สายตาทั้งสองคู่สบกัน หัวใจของหลี่ชิงก็กระตุกวูบ!
เขารีบหดหัวกลับ แล้วไม่กล้ารั้งอยู่อีก รีบเข็นรถเข็นเล็กออกจากทางเดินไปทันที
กระทั่งออกห่างจากห้องส่วนตัวนั้นมาไกลแล้ว เขาถึงหยุดลง ค่อย ๆ ก้มมองธนบัตรในมือ
อาศัยแสงไฟสลัวของทางเดิน หลี่ชิงเริ่มนับธนบัตรทีละใบ
หนึ่งใบ สองใบ สามใบ...
ถ้าไม่ได้นับก็ไม่รู้ พอนับแล้วถึงกับตกใจ!
สามพันสองร้อยหยวน
สามพันสองร้อยเต็ม ๆ!
นี่แทบจะเป็นหนึ่งในสามของเงินเดือนเขาเลย! หลี่ชิงถือธนบัตรปึกนั้นไว้ หลังจากอึ้งไปครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามันร้อนมือขึ้นมา
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับทิปตั้งแต่มาทำงานที่เซิ่งซิน
อย่าเห็นว่าตอนจางเฉินชวนเขามาทำงาน พูดไว้เสียสวยหรูว่าลูกค้าที่นี่ให้ทิปกันใจกว้าง สโมสรยังไม่หักส่วนแบ่ง แต่พอได้มาทำจริง ๆ หลี่ชิงถึงรู้ว่าความเป็นจริงกับอุดมคติต่างกันมากแค่ไหน
สมัยนี้ใครยังพกเงินสดเป็นปึกออกจากบ้านกัน? ลูกค้าส่วนใหญ่จ่ายเงินผ่านมือถือ ยิ่งไปกว่านั้น คนในสหพันธ์ก็ไม่มีธรรมเนียมให้ทิปพนักงานบริการอยู่แล้ว แทบไม่มีใครนึกถึงเรื่องนี้เลย นาน ๆ ทีถึงจะมีสักคนสองคน ก็ขึ้นอยู่กับดวงทั้งนั้น