เมื่อเห็นหลิ่วอวี่กับหลี่ชิงยืนคุยกันอย่างสนุกสนาน โดยไม่สนใจเขาเลยสักนิด เซี่ยงหนานก็โกรธจนหน้าแดงก่ำ
ตั้งแต่ไอ้บ้านนอกอย่างหลี่ชิงเข้ามาที่สโมสร เซี่ยงหนานก็ไม่เคยมองอีกฝ่ายดี ๆ สักครั้ง
แต่คนซื่อ ๆ น่ะใช้ง่าย นี่คือเรื่องที่เซี่ยงหนานเข้าใจมานานแล้ว
หลังจากรู้จักกับหลี่ชิง งานทำความสะอาดในพื้นที่ที่เขารับผิดชอบ สิบครั้งก็มีถึงแปดครั้งที่เขาหาข้ออ้างต่าง ๆ โยนให้หลี่ชิงทำ ส่วนหลี่ชิงก็ไม่เคยบ่น แค่เขาอ้อนวอนสักสองสามคำ อีกฝ่ายก็รับงานไปทำอย่างไม่เกี่ยงงอนทุกครั้ง
แต่หลังจากเซี่ยงหนานรู้ว่าหลี่ชิงดันเข้าตาเหอเซียงเฉิน ถึงขั้นได้รับทิปก้อนโตทุกวัน ซึ่งพนักงานบริการธรรมดาไม่มีวันกล้าแม้แต่จะฝันถึง ในใจก็เหมือนถูกก้อนหินอุดตัน อึดอัดขัดใจอย่างหนัก
เขาจึงตัด “มิตรภาพ” กับหลี่ชิงไปฝ่ายเดียว จากนั้นก็ไม่พูดกับหลี่ชิงอีกเลย
ผลก็คืองานในมือไม่มีใครช่วยแบ่งเบาอีกต่อไป
ช่วงนี้เขาจึงต้องลงมือทำความสะอาดด้วยตัวเองทั้งหมด แต่เพราะปกติชอบอู้งานจนเคยตัว พอถึงคราวที่ต้องทำความสะอาดทีไร ก็รู้สึกไม่สบายเนื้อไม่สบายตัวไปหมด ทุกอย่างดูยุ่งยากไปเสียหมด อยากจะวางมือเลิกทำให้รู้แล้วรู้รอด
อดทนมาจนถึงวันนี้ พอได้เห็นหลี่ชิงอีกครั้ง เขาก็เริ่มคิดแผนเล็ก ๆ ในใจอีกครั้ง คิดว่าขอแค่หน้าด้านเข้าไว้ แสร้งทำตัวน่าสงสาร ทำท่าลำบากลำบน อีกฝ่ายก็คงใจอ่อนเหมือนเดิมแน่
แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยออกมาสักคำ ก็ถูกหลิ่วอวี่จอมยุ่งคนนั้นตัดบทเสียก่อน
นิ้วที่กำด้ามไม้ถูพื้นของเซี่ยงหนานยิ่งบีบแน่นขึ้น เขาถูพื้นอย่างแรง สายตาคอยเหลือบไปทางแผ่นหลังของคนทั้งสองที่อยู่ไม่ไกล ในอกปั่นป่วนไปด้วยความโกรธและความอัปยศ
เขามาทำงานที่สโมสรเซิ่งซินเกือบครึ่งปีแล้ว ถ้าถามว่าเกลียดใครที่สุด คนนั้นย่อมเป็นหลิ่วอวี่
หลิ่วอวี่มาก่อนเขาครึ่งปี เป็นนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในเมืองหลวงตี้ตู มาทำงานพิเศษที่นี่ เพียงเพราะอ่านหนังสือมาบ้าง เจ้าหมอนี่ก็วางท่าหยิ่งทะนงทุกวัน ราวกับตัวเองเป็นคนเดียวที่ตาสว่าง ส่วนคนอื่นล้วนเมามายกันหมด