บทที่ 151 เส้นทางหมุนหมุน: อู้อู้ไม่ได้สูญเสียความทรงจำ (1)
ในฐานะนักเต้นชื่อดังทั้งในและต่างประเทศ การได้รับคำเชิญไปแสดงส่วนตัวถือเป็นเรื่องปกติธรรมดา
แต่เหมิงหวันเฉิงบอกว่า ค่าตัวสำหรับการแสดงส่วนตัวครั้งนี้คือ 5.2 ล้าน
เสิ่นอู้เหมียนชะงักไปทันที ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวอย่างบ้าคลั่ง เธอมองเหมิงหวันเฉิง คว้าแขนอีกฝ่ายอย่างควบคุมตัวเองไม่อยู่ แล้วถามอย่างร้อนรนว่า “อีกฝ่ายเป็นใคร?”
เห็นเธอตื่นเต้น เหมิงหวันเฉิงก็คิดว่าเธอคงตกใจกับเงินก้อนโต 5.2 ล้านเหมือนกัน จึงตอบอย่างตื่นเต้นว่า “ไม่รู้เหมือนกันค่ะ รู้แค่ว่าเป็นบุคคลสำคัญที่เพิ่งกลับมาจากอังกฤษ แซ่เคอ”
พอได้ยินคำว่า “เคอ” ขอบตาของเสิ่นอู้เหมียนก็แดงขึ้นในชั่วพริบตา
เหมิงหวันเฉิงยังไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติของเสิ่นอู้เหมียน ก็พูดต่อไปตามลำพังว่า “เขาต้องการให้คุณอู้เต้นรำตามที่กำหนดค่ะ...”
ท้ายเสียงยังคงก้องอยู่ในอากาศ เสิ่นอู้เหมียนก็แทรกขึ้นมาว่า “เป็นเรื่อง ‘ทังอิ้น’ ใช่ไหม”
น้ำเสียงฟังคล้ายคำถาม แต่แท้จริงแล้วเป็นประโยคยืนยัน
โดยปกติคำเชิญจะผ่านมือเหมิงหวันเฉิงก่อน เธอจึงรู้ว่าอีกฝ่ายต้องการให้เต้นอะไร พอได้ยินคำว่า “ทังอิ้น” เธอก็ตอบรับทันทีว่า “ใช่ค่ะ”
พูดจบ เธอก็เพิ่งรู้ตัว หันไปมองเสิ่นอู้เหมียนอย่างสงสัย “เอ๊ะ ไม่ถูกสิคะ คุณอู้รู้ได้ยังไง? ฉันจำได้ว่ายังไม่ได้ส่งบัตรเชิญให้คุณเลย...”
พอเห็นว่าดวงตาของอีกฝ่ายถูกปกคลุมด้วยม่านน้ำหมอกหนาทึบตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ เหมิงหวันเฉิงก็ถึงกับงงไปสองวินาที
ไม่ควรจะตื่นเต้นหรอกหรือ? ทำไมถึงร้องไห้ล่ะ?
หางตาแดงชื้น หยดน้ำตาพร่างพรายไหลออกจากขอบตา ผ่านแก้มขาวผ่อง