บทที่ 152 เส้นทางหมุนหมุน: อู้อู้ไม่ได้สูญเสียความทรงจำ (2)
เคอหรานรอไม่ไหวแล้ว
สองวันคือขีดจำกัดความอดทนของเขา
เคอหรานลุกพรวดจากที่นั่งอย่างร้อนใจ อยากออกไปตามหาเธอ
จู่ ๆ เขาก็เหลือบเห็นร่างหนึ่งที่ดูบริสุทธิ์งดงาม จึงชะงักการเคลื่อนไหว
ดวงตาเรียวยาวหรี่ลง เมื่อเคอหรานเห็นใบหน้านั้นชัด ๆ ลมหายใจก็พลันสะดุด
คือเสิ่นอู้เหมียน
เธอสวมชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ ปลายนิ้วเรียวขาวผ่องยกชายกระโปรงขึ้น ร่างสูงเพรียวกำลังเดินมาหาเขาอย่างสง่างาม
ก้าวเข้ามาทีละก้าว
ทุกย่างก้าวหนักแน่นเป็นพิเศษ
เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังใสกังวาน ทุกเสียงราวกับเหยียบลงบนหัวใจของเคอหราน
เคอหรานกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว เงยหน้าสูดลมหายใจลึก ขอบตาพร่าเลือนด้วยหยาดน้ำมานานแล้ว
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยมากับสายลมเข้าสู่จมูกของเคอหราน ขณะเดียวกันเสิ่นอู้เหมียนก็มาถึงตรงหน้าเขา
ใบหน้างดงามไร้ที่ติแต้มด้วยรอยยิ้มสดใส คิ้วตาโค้งงาม ริมฝีปากมีลักยิ้มหวานสองข้าง เสิ่นอู้เหมียนมองเขาด้วยแววตาเปี่ยมรักอันอ่อนโยน
“ตอนนั้นคุณคุกเข่าข้างหนึ่งขอฉันแต่งงานต่อหน้าทุกคน ตอนนี้ฉันก็ใส่ชุดแต่งงานมาแต่งกับคุณแล้ว”
ทุกถ้อยคำชัดเจน แจ่มชัดทุกพยางค์ ลอยเข้าหูเคอหรานโดยไม่ตกหล่น
แนวกรามของเคอหรานเกร็งจนสั่น ขอบตาแดงชื้นอย่างหนัก