บทที่ 18 กรีดร้องจูบดูดดื่มในบ้านผีสิง
เสิ่นอู้เหมียนซุกหน้าร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนของเคอหรานนานแสนนาน น้ำตาเปียกชุ่มเสื้อของเขาจนหมด
แต่เคอหรานไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย เขานั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น โอบกอดเธอไว้ตลอด พร้อมใช้ฝ่ามือลูบศีรษะเธออย่างอ่อนโยน
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร เสียงร้องไห้ของหญิงสาวจึงค่อย ๆ เบาลง
เคอหรานเห็นว่าอารมณ์ของเธอสงบลงบ้างแล้ว จึงคลายอ้อมกอด ปลายนิ้วสะอาดสะอ้านเช็ดน้ำตาตรงหางตาให้เธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะโน้มเข้าไปจูบเปลือกตาของหญิงสาวเบา ๆ “เด็กดี”
เขาหันหลังให้เธอ “ที่รัก ขึ้นมาสิ”
“ผมจะแบกที่รักของผมกลับบ้าน”
ท่ามกลางสายตาพร่ามัวด้วยหยาดน้ำตา เสิ่นอู้เหมียนมองเคอหราน แผ่นหลังกว้างตั้งตรงของเขาหันมาทางเธอ ดูมั่นคงและน่าไว้วางใจ
เสิ่นอู้เหมียนสูดจมูก ลุกขึ้นแล้วพาดตัวลงบนหลังเขา แขนขาวนวลนุ่มนิ่มทั้งสองข้างโอบรอบคอเคอหรานแน่น เต็มไปด้วยความพึ่งพิง
ฝ่ามือกว้างของเคอหรานรองรับบั้นท้ายหญิงสาวไว้ ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคงแล้วพาเธอออกไป ฝีเท้าหนักแน่น แม้แต่ตอนลงบันไดก็ไม่ทำให้เธอสะเทือนแม้แต่น้อย
รถของเคอหรานจอดอยู่ใต้ตึกอพาร์ตเมนต์ แต่เขาไม่ได้ขับรถ เพียงแบกเสิ่นอู้เหมียนเดินไปตามทางเล็ก ๆ อันเงียบสงัดและมืดสลัว
โคมไฟริมทางส่องแสงสีเหลืองนวล อาบไล้ร่างของทั้งคู่ และทอดเงาของพวกเขาบนพื้นให้ยืดยาว
ทั้งคู่ต่างเงียบงัน มีเพียงเสียงลมกลางคืนพัดผ่านใบไม้แผ่วเบา
เสิ่นอู้เหมียนซบแก้มลงตรงซอกคอของเคอหราน บางทีอาจนึกถึงเรื่องอะไรขึ้นมาอีก เสียงสะอื้นแผ่วเบาแหบพร่าจึงดังขึ้นอีกครั้ง