บทที่ 17 ไปบ้านฉัน
เสิ่นสวี่อันลุกขึ้นไปเปิดประตู
“สวัสดีครับ มาส่งอาหารครับ”
“แต่ฉันไม่ได้สั่งอาหารนะ” เสิ่นสวี่อันงุนงง
“เพื่อนของคุณสั่งให้ครับ เขาแซ่เคอ”
พอได้ยินดังนั้น เสิ่นสวี่อันก็รู้ทันทีว่าเคอหรานเป็นคนสั่งมา
“ขอบคุณค่ะ” เสิ่นสวี่อันรับอาหารมา
เธอปิดประตูแล้วเดินกลับไปที่โซฟาในห้องนั่งเล่น อาหารมีข้าวสองกล่อง กับข้าวสองกล่อง และน้ำผึ้งหนึ่งแก้วที่ช่วยบรรเทาอาการเมาค้าง
เสิ่นสวี่อันรู้สึกอบอุ่นใจ จึงส่งข้อความหาเคอหราน [ได้รับอาหารแล้วนะ]
[ขอบคุณนะ พี่เคอหราน]
ฮือ ๆ: [วางใจเถอะ ไม่บอกหรอก]
ฮือ ๆ: [พักผ่อนให้เต็มที่นะ]
เคอหรานเป็นคนละเอียดรอบคอบและไว้ใจได้เสมอ เสิ่นสวี่อันจึงเปลี่ยนความคิดที่มีต่อเขาได้อย่างรวดเร็ว และยอมรับพี่เขยคนนี้ได้ในเวลาไม่นาน
-
การสัมภาษณ์ของชมรมจัดขึ้นในคืนวันอังคาร ผลสัมภาษณ์ประกาศในวันพฤหัสบดี เสิ่นอู้เหมียนสอบเข้าชมรมคอมพิวเตอร์ได้สำเร็จ
เธอสแกนคิวอาร์โค้ดเข้ากลุ่มชมรม ประธานชมรมเจียงอวี่ส่งข้อความถึงสมาชิกทุกคน
[น้อง ๆ ที่เพิ่งเข้ากลุ่ม ช่วยเปลี่ยนชื่อในกลุ่มเป็นชื่อจริง+ชั้นเรียนด้วยนะ]
เสิ่นอู้เหมียนเปลี่ยนชื่อในกลุ่มตามที่กำหนด
ไม่นานก็มีข้อความถึงสมาชิกทุกคนส่งมาอีกครั้ง
[มีการแข่งขันรายการหนึ่ง พวกเราสามารถชวนรุ่นพี่มารวมทีมลงแข่งได้ น้อง ๆ ชวนกันเองได้เลยนะ]
[ลิงก์ลงทะเบียน]
สมาชิกใหม่ต่างพากันตอบกลับ [พี่ ๆ หนูอ่อนมาก ช่วยพาหน่อยนะคะ]
มีจุดแดงปรากฏตรงรายชื่อผู้ติดต่อ เสิ่นอู้เหมียนกดเข้าไปดู พบว่าเป็นคำขอเพิ่มเพื่อนจากเผยอวี่เช่อ
เสิ่นอู้เหมียนกดยอมรับ จากนั้นเผยอวี่เช่อก็ลากเธอเข้ากลุ่มแชตกลุ่มหนึ่ง ในกลุ่มมีทั้งหมดสามคน อีกคนหนึ่งคือเซี่ยชูอี
เผยอวี่เช่อส่งลิงก์ลงทะเบียนเข้าไปในกลุ่มแชต
เผยอวี่เช่อ: [@เสิ่นอู้เหมียน กรอกข้อมูลลงทะเบียนหน่อย กรอกในช่องที่เขียนว่า “ฉันเป็นหัวหน้าทีม”]