บทที่ 31 ฉันไม่ผิด ฉันไม่คุกเข่า
ได้ยินดังนั้น หัวใจของเสิ่นอู้เหมียนก็สั่นไหว เธอรีบเบือนหน้าหลบสายตาอย่างลนลาน
คำว่า “ชอบ” และ “รัก” หลุดออกจากปากเคอหรานอยู่บ่อยครั้ง แต่เธอก็ยังรู้สึกว่ามันเหลือเชื่อ พวกเขารู้จักกันยังไม่ถึงสามเดือนเลย...
จะมีใครชอบใครได้เร็วขนาดนี้กัน?
เคอหรานคงไม่ได้แอบชอบเธอมาตลอดหรอกนะ?
พอความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัว เสิ่นอู้เหมียนก็สะดุ้งตกใจ
เธอคิดเข้าข้างตัวเองเกินไปแล้วหรือเปล่า
ทั้งที่ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่รู้จักกันเลย แถมยังไม่เคยเจอกันด้วยซ้ำ
ขนตายาวงอนของหญิงสาวสั่นระริก เธอไม่รู้จะตอบอย่างไร จึงทำได้แค่พยักหน้าเบา ๆ ส่งเสียง “อ๋อ” แล้วเปลี่ยนเรื่องคุย
“เมื่อกี้ทำไมพวกเขาถึงพูดเรื่องผู้ชายแก่ ๆ อะไรกันล่ะ?”
“มีคนโพสต์ข่าวลือในฟอรั่มของมหาวิทยาลัยจิงต้า แถมยังถ่ายคลิปตอนที่คุณขึ้นรถผมไว้ด้วย”
ได้ยินดังนั้น เสิ่นอู้เหมียนก็ขมวดคิ้ว
ใครกันนะ?
เคอหรานยกมือขึ้นลูบศีรษะเสิ่นอู้เหมียนเบา ๆ “ไม่ต้องกลัวนะ ผมจะติดต่อฝ่ายประชาสัมพันธ์ให้จัดการเอง ช่วงนี้ที่รักอย่าเพิ่งเข้าไปดูฟอรั่มของมหาวิทยาลัยนะ”
“ค่ะ”
ที่จริงในโทรศัพท์ของเสิ่นอู้เหมียนไม่ได้โหลดแอปฟอรั่มของมหาวิทยาลัยเอาไว้เลย ส่วนใหญ่ก็มีแต่โพสต์ตามหาหนุ่มหล่อสาวสวยหรือบ่นเรื่องโน้นเรื่องนี้ ซึ่งเธอไม่สนใจเลยสักนิด
“ไปเดินเล่นให้สบายใจขึ้นไหม?” เคอหรานกลัวว่าเธอจะได้รับผลกระทบจากถ้อยคำหยาบคายเมื่อครู่ จึงถามอย่างใส่ใจ
“ฉันมีงานเขียนโปรแกรมต้องส่ง ไม่ไปดีกว่าค่ะ”
“คุณไม่ต้องห่วงนะ ฉันไม่ได้รับผลกระทบอะไร”
ถ้าคำพูดไม่กี่คำแค่นั้นทำให้เธอสะเทือนใจได้ แล้วเธอจะใช้ชีวิตต่อไปได้อย่างไร
หลังผ่านเรื่องวุ่นวายในครอบครัวมาแล้ว สภาพจิตใจของเสิ่นอู้เหมียนก็ไม่ได้เปราะบางเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป
“งั้นผมไปส่งที่รักกลับหอพักนะ”
“ค่ะ”
เคอหรานจับมือหญิงสาวอย่างคุ้นเคย ยังคงสอดประสานนิ้วทั้งสิบเข้าด้วยกันเหมือนเดิม
ในที่สุดเขาก็ได้จับมือเธออย่างเปิดเผยเสียที