บทที่ 30 อยากให้คุณรักผม
หนุ่มคนนั้นถูกต่อยจนฝีเท้าเสียหลัก เซถอยหลังไปหลายก้าว ถ้าเพื่อนที่อยู่ข้าง ๆ ไม่รีบคว้าตัวไว้ เขาคงล้มกระแทกพื้นอย่างแรงแน่
ความเจ็บปวดรุนแรงยังคงแล่นพล่านอยู่ในสมอง หนุ่มคนนั้นยกมือเช็ดมุมปาก ปลายนิ้วเปื้อนเลือดแดงฉาน เขาทั้งอับอายทั้งโกรธจนตะโกนลั่น
“ให้ตายสิ แกรู้ไหมว่าพ่อฉันเป็นใคร?!”
แต่พอเงยหน้าขึ้นเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายชัด ๆ หนุ่มคนนั้นก็ชะงักแข็งทื่อด้วยความตกใจจนพูดไม่ออก
เคอหรานถามด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “พ่อแกเป็นใครเหรอ หืม?”
น้ำเสียงนั้นราวกับกำลังบอกว่า บอกฉันมาสิว่าพ่อแกเป็นใคร พรุ่งนี้ฉันจะทำให้บริษัทของพ่อแกล้มละลายเอง
เหงื่อเม็ดโตผุดเต็มหน้าผาก หนุ่มคนนั้นทรุดเข่าลงตรงหน้าเคอหรานเสียงดังตุบ โดยไม่สนใจศักดิ์ศรีอีกต่อไป เขาประนมมือขอร้อง
“คุณเคอ ผมขอโทษครับ ขอโทษ! เมื่อกี้ผมพูดผิดไป คุณโปรดใจกว้าง ยกโทษให้ผมด้วย!”
จู่ ๆ หนุ่มคนนั้นก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันไปทางเสิ่นอู้เหมียน แล้วกล่าวขอโทษทั้งน้ำตา
“คุณเสิ่น ผมขอโทษครับ ผมไม่รู้ว่าคุณเป็นคนของคุณเคอ เมื่อกี้ผมโดนความโง่บังตาจนพูดผิดไปเอง ผมปากเสียเอง ขอร้องล่ะ เห็นแก่ที่เราเป็นเพื่อนร่วมชั้น ช่วยยกโทษให้ผมด้วย”
ใบหน้าเสิ่นอู้เหมียนไม่ปรากฏความเห็นใจแม้แต่น้อย เธอพูดอย่างเย็นชา “แจ้งตำรวจ รอให้ตำรวจมาจัดการเถอะ”