บทที่ 32 คนของฉัน ยังไม่ถึงตาเธอมาสั่งสอน
มารดาตระกูลจีโกรธจนหน้าเขียวคล้ำสลับซีด ชี้เสิ่นอู้เหมียนพลางตำหนิว่า “ดูเธอสิ ดูท่าทีของเธอเข้าสิ!”
อาจารย์ที่ปรึกษาปลอบมารดาตระกูลจีไปพลาง ส่งสายตาให้เสิ่นอู้เหมียนไปพลาง ก่อนจะพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “อู้เหมียน ขอโทษคุณนายจีเดี๋ยวนี้!”
สีหน้าของเสิ่นอู้เหมียนแน่วแน่ ไม่ยอมรับผิด “ฉันไม่ได้ทำผิด แล้วทำไมฉันต้องขอโทษเธอด้วย?”
มารดาตระกูลจีทำหน้าบึ้ง เดินเข้าไปหาเสิ่นอู้เหมียน “ได้ ถ้าเธอไม่คุกเข่าก้มหัวขอโทษฉัน ฉันจะโทรหาแม่เธอ ให้แม่เธอออกจากโรงพยาบาลมาขอโทษฉัน!”
แม่ของเธอกำลังพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล จะมาที่มหาวิทยาลัยได้อย่างไร แล้วจะรับแรงกระทบกระเทือนแบบนี้ไหวได้อย่างไร
เสิ่นอู้เหมียนหันขวับไปจ้องมารดาตระกูลจี มือทั้งสองที่ทิ้งอยู่ข้างลำตัวกำแน่น กดข่มความโกรธและความหวาดกลัวเอาไว้ ลมหายใจหนักหน่วง เส้นเอ็นปูดขึ้นบนลำคอขาวผ่องระหง
เมื่อสบเข้ากับดวงตากลมโตที่เบิกจ้องของเด็กสาว มารดาตระกูลจีก็ยกมุมปากแดงก่ำอย่างเจ้าเล่ห์ ราวกับเป็นฝ่ายชนะ “เลือกได้หรือยัง?”
เธอพูดเสียงเย็นว่า “ไม่คุกเข่าขอโทษ ก็โทรเรียกแม่เธอให้รีบออกจากโรงพยาบาลมาขอโทษฉัน อย่างไรเสียลูกไม่ดี ก็เป็นความผิดของพ่อแม่ที่ไม่สั่งสอน”
แม่ของเธอป่วยและกำลังพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ทนต่อแรงกระทบกระเทือนไม่ได้ แม่มาไม่ได้
เสิ่นอู้เหมียนกลืนน้ำลาย หลับตาลงแล้วผ่อนลมหายใจยาว เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอก็พูดว่า “ฉันจะคุกเข่า”
พอได้ยินเช่นนั้น มารดาตระกูลจีกับจีถังก็หัวเราะออกมาอย่างได้ใจ
จีถังยกโทรศัพท์ขึ้น เปิดกล้องแล้วหันเลนส์ไปทางเสิ่นอู้เหมียน รอยยิ้มตรงมุมปากพลันเย็นเยียบ ก่อนจะสั่งว่า “คุกเข่าลงมาก้มหัวขอโทษฉัน!”