บทที่ 49 อย่าตื่นเต้นนะ ที่รัก
เงินค่าขนมเหรอ?
ห้าล้านสองแสนหนึ่งหมื่นสามพันสามร้อยสิบสี่หยวนเรียกว่าเงินค่าขนมเหรอ?!
ภาพอักษร “เซี่ย” วาบผ่านตรงหน้า แววตาของเคอหรานพลันเปลี่ยนไป “ไม่ใช่”
“ที่รัก นั่นเป็นลายมือของเธอชัด ๆ”
“เธอเป็นคนเขียนลงไปเอง”
เขาจำลายมือของเสิ่นอู้เหมียนได้
นิ้วยาวเรียวขาวซีดราวกระดูกเชยคางของเสิ่นอู้เหมียนขึ้น ริมฝีปากบางยกโค้ง แต่รอยยิ้มไปไม่ถึงดวงตา คล้ายสัตว์ร้ายที่ซุ่มซ่อนอยู่
“ที่รัก อธิบายมาให้ชัด ๆ”
น้ำเสียงของเขายังคงเอื่อยเฉื่อยไม่ใส่ใจ ทว่ากลับเต็มไปด้วยแรงกดดันและอันตราย
เสิ่นอู้เหมียนนึกอีกครั้ง “อ๋อ ฉันจำได้แล้ว เป็นนามสกุลของอาจารย์วิชาภาษาซี”
“ตอนอาจารย์วิชาภาษาซีแนะนำชื่อตัวเอง ฉันว่างจนเบื่อ ก็เลยเขียนนามสกุลของอาจารย์ลงบนหนังสือเรียนภาษาซี”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ความเย็นเยียบในดวงตาของเคอหรานก็จางลงเล็กน้อย น้ำเสียงหนักแน่นเปี่ยมไปด้วยความเป็นเจ้าของ “ขีดฆ่าทิ้ง”
“แต่หนังสือไม่ได้อยู่ที่นี่นะ”
“ให้รูมเมตช่วยขีดฆ่าให้”
เขาทนไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว ทนไม่ได้ที่จะให้ตัวอักษรใดตัวหนึ่งจากสามตัวในคำว่า “เซี่ยหวยซวี่” ปรากฏขึ้นในชีวิตของเสิ่นอู้เหมียน ต่อให้ตัว “เซี่ย” นั้นจะไม่ได้หมายถึงเซี่ยหวยซวี่ก็ตาม
เสิ่นอู้เหมียนรู้ว่าเขากำลังหึง จึงไม่ได้ปฏิเสธ “ได้ งั้นฉันส่งข้อความไปบอกเพื่อนร่วมหอตอนนี้เลย”
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่งข้อความในกลุ่มหอพักว่า 【@สวีถง @ซางหว่านหนิง ที่รักทั้งสองคน ใครว่างบ้างจ๊ะ?】