บทที่ 50 หนีทำไม
เคอหรานยืดตัวขึ้น มือใหญ่ดึงสายผูกเสื้อคลุมอาบน้ำออก
พอเห็นเข้า เสิ่นอู้เหมียนก็เบิกตาค้าง ตกใจจนถอยกรูด ก่อนจะหนีเอาตัวรอดกลางคัน
ข้อเท้าขาวผอมบางถูกมือใหญ่คว้าไว้ เคอหรานกระตุกดึงเธอกลับมา แรงกดดันชวนหวั่นไหว “ที่รัก หนีทำไม”
เสิ่นอู้เหมียนร้องออกมาด้วยความตกใจ ร่างทั้งร่างไถลลงไปอยู่ใต้ตัวเคอหราน
มือเรียวขาวยื่นไปผลักชายหนุ่มที่ทับอยู่บนตัว “เคอ...เคอหราน ฉันไม่เอา...”
เคอหรานคว้ามือเธอไว้ กดลงบนเตียงนุ่ม แล้วหัวเราะเบา ๆ “ที่รัก ถือว่าเธอชมฉันแล้วนะ”
มืออีกข้างยกขึ้นลูบศีรษะนุ่มฟูของหญิงสาว ปลอบว่า “ไม่ต้องกลัว ฉันจะอ่อนโยนมาก”
ผิวขาวราวหิมะเผยต่ออากาศเย็น จนรู้สึกวาบหวิว
สายตาของอีกฝ่ายร้อนแรงราวกับเปลวไฟ
เสิ่นอู้เหมียนกัดริมฝีปากจนแดงฉ่ำ ดวงตาคู่สวยชุ่มฉ่ำแฝงความเขินอาย ก่อนจะยกมือขึ้น
แต่เคอหรานคว้ามือเธอไว้กลางทาง “ที่รัก ไม่ต้องปิด”
“ร่างกายของที่รักสวยมาก”
จุมพิตชื้นอุ่นและอ่อนหวานประทับลงมาอย่างทะนุถนอม
อากาศในห้องนอนค่อย ๆ หนืดเหนียวและร้อนอบอ้าว
ฝ่ามืออุ่นของเคอหรานค่อย ๆ วนเป็นวงบนหน้าท้องแบนราบของหญิงสาว ช่วยคลายความตึงเครียด น้ำเสียงทุ้มแหบอ่อนโยนแฝงการเกลี้ยกล่อม
“เด็กดี ผ่อนคลายหน่อย”
“เธอทำแบบนี้ ฉันลำบากนะ”
ผ่านไปเนิ่นนาน เคอหรานจึงยืดตัวขึ้น มือใหญ่ที่เส้นเอ็นปูดนูนเสยผมดำเปียกชื้นไปด้านหลัง หางตาแต้มสีแดงระเรื่อ เขารู้สึกว่าตัวเองใกล้จะถูกทำให้คลั่งแล้ว