บทที่ 48 เราทำแบบนี้จะเร็วเกินไปไหม
เสิ่นอู้เหมียน: “???”
ใจร้อนขนาดนี้เลยเหรอ? ล้อเล่นใช่ไหม?
หลังจบกิจกรรม ‘ช่วยตัวประกัน’ ในช่วงบ่าย ทั้งคู่ก็กลับหอพักไปเปลี่ยนเป็นชุดลำลองแล้ว จึงไม่ต้องกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าอีก เคอหรานพาเสิ่นอู้เหมียนตรงไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่นอกโรงเรียน
ตลอดทาง สมองของเสิ่นอู้เหมียนยังมึนงงไปหมด
หน้าชั้นวางสินค้า ปลายนิ้วเรียวยาวของเคอหรานกำลังหยิบกล่องหนึ่งไว้ เขาก้มมองตัวหนังสือบนบรรจุภัณฑ์อย่างตั้งใจ น้ำเสียงฟังดูไม่ใส่ใจนัก
“บางขนาดนี้ จะขาดง่ายไหม?”
ได้ยินดังนั้น เสิ่นอู้เหมียนก็หันไปมองเขา
เคอหรานหันมาสบตาเธอเช่นกัน ท่าทางจริงจังราวกับกำลังอธิบายข้อเท็จจริง
“รู้สึกว่าแค่แตะนิดเดียวก็ขาดแล้ว”
ใบหน้าน้อยของเสิ่นอู้เหมียนร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีจนแดงก่ำ เธอหันหน้าหนีไปอีกด้าน พูดจาติดขัด “คุณ...คุณทำไมเป็นแบบนี้นะ...”
ทั้งที่อยู่กลางที่สาธารณะแท้ ๆ
เห็นหญิงสาวเขินอาย เคอหรานก็ไม่ยอมปล่อยเธอไป กลับเอียงศีรษะมองอย่างจงใจแกล้ง แล้วถามยั่วต่อ
“ที่รัก คุณชอบแบบไหน? เอาแบบมีปุ่มดีไหม?”
เสิ่นอู้เหมียน: “...”
เสิ่นอู้เหมียนไม่กล้าสบตาเคอหราน สายตาล่อกแล่ก มือขาวเรียวทั้งสองข้างขยุ้มกันอย่างประหม่า ก่อนจะพึมพำเสียงเบา “ฉะ...ฉันไม่รู้...”
“เราทำแบบนี้...จะเร็วเกินไปไหม?”
“ไม่เร็วหรอกที่รัก”
เคอหรานหลุบเปลือกตาสีซีดเย็น มองใบหน้างามที่แต้มสีชมพูของหญิงสาว แววตาคลุมเครือ นิ้วมือเรียวกระดูกชัดเกี่ยวปอยผมดำสนิทของเธอมาพันเล่นอย่างคลุมเครือ ก่อนเอ่ยอย่างเรียบง่ายตรงไปตรงมา