บทที่ 51 ที่รัก ฉันอดใจไม่ไหว
เขามักพูดประโยคชวนให้หัวใจแทบหยุดเต้นด้วยน้ำเสียงไม่แยแสอยู่เสมอ
ใบหน้าของเสิ่นอู้เหมียนแดงวาบขึ้นมาทันที
เธอไม่มีทางรับมือคนหน้าหนาแบบนี้ได้เลย
เสิ่นอู้เหมียนกระแอมเบา ๆ พลางหยิบไม้คิวขึ้นมา “มาเล่นบิลเลียดกัน”
“รีบสอนฉันเลย”
เธออยากรู้จริง ๆ ว่าทำไมเวลาเล่นบิลเลียดถึงต้องคาบบุหรี่ด้วย
เคอหรานยิ้มอย่างเกียจคร้าน “ได้”
“ฉันคาบบุหรี่แล้ว แล้วต้องทำยังไงต่อ” เสิ่นอู้เหมียนถาม
“ปรับมุมของบุหรี่ ให้ตัวบุหรี่อยู่ในแนวเดียวกับลูกขาวและลูกเป้าหมาย จากนั้นมองไปที่ตัวบุหรี่ แบบนี้เธอก็จะรู้ว่าต้องแทงไม้ยังไง”
เสิ่นอู้เหมียนลองทำตาม แล้วแทงไม้คิวออกไป
เสียง “ป๊อก” ดังขึ้น ลูกขาวพุ่งชนลูกเป้าหมาย ก่อนจะกระเด้งลงหลุมอย่างแม่นยำ
“นี่เรียกว่าท่าไม้ธูปกันยุง”
ดวงตาของเสิ่นอู้เหมียนเป็นประกาย เธอหันไปมองเคอหรานอย่างเลื่อมใส “เธอคิดท่านี้ขึ้นมาเองเหรอ”
“เรียนมาจากอินเทอร์เน็ต”
“ชิ”
“ฟ่อ ๆ ๆ—”
เสียงแผ่วเบาดังแว่วเข้ามา เสิ่นอู้เหมียนขมวดคิ้วน้อย ๆ แล้วตั้งใจฟัง
เห็นเช่นนั้น เคอหรานก็รีบพูดขึ้นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจเธอ “ที่รัก หิวหรือยัง”
เสิ่นอู้เหมียนส่ายหน้า “ฉันไม่หิว”
เธอเงยหน้ามองเคอหราน “เหมือนฉันจะได้ยินเสียงงูแลบลิ้น ที่นี่มีงูหรือเปล่า”
หลินไต้เวยเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยิน เธอเท้าคางมองเคอหรานอย่างสนใจ อยากรู้ว่าเขาจะหาข้ออ้างว่าอย่างไร
เคอหรานแสร้งทำสีหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อย ก่อนจะคว้าข้อมือเสิ่นอู้เหมียนไว้ “เหรอ งั้นเรารีบไปกันเถอะ แล้วเรียกเจ้าของร้านมาด้วย”
“เดี๋ยวก่อน” เสิ่นอู้เหมียนสะบัดมือหลุด แล้วเดินตามหาเสียงนั้น จนในที่สุดสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่กล่องขนส่งสัตว์เลื้อยคลานบนโต๊ะซึ่งอยู่ไม่ไกล