บทที่ 52 รังแกฉัน ไอ้คนสารเลว
อุณหภูมิในห้องนอนสูงลิ่ว ผิวขาวผ่องถูกแผดเผาจนแต้มสีชมพูน่าหลงใหล
เคอหรานยันตัวขึ้น ก่อนก้มลงคว้าริมฝีปากอวบอิ่มของหญิงสาวมาจุมพิตอย่างอ่อนโยน
เสิ่นอู้เหมียนจมอยู่บนเตียงนุ่ม ราวกับตกลงไปในสายน้ำแห่งวสันต์ที่พัวพันอ่อนหวาน ดวงตาพร่าเลือน
ไม่ว่าเรื่องใดก็ต้องมีจุดเริ่มต้น แล้วเขาก็...
ฝ่ามือใหญ่แสนอบอุ่นของเคอหรานลูบศีรษะหญิงสาวเบา ๆ ก่อนจูบริมฝีปาก แก้ม และใบหูของเธออย่างอ่อนโยน แล้วเอ่ยปลอบเสียงนุ่ม
“ไม่เป็นไรนะที่รัก อย่ากลัว ค่อย ๆ ผ่อนคลายก็จะดีขึ้น”
……
“ไม่ต้องเขินนะ ที่รักสวยมากเลย”
“ที่รักเก่งมาก”
“ตอนนี้ที่รักน่ารักมากเลย”
เสิ่นอู้เหมียนถูกเขาบีบให้ตอบ เสียงหัวเราะทุ้มแหบพลันดังขึ้นในอากาศ
“รู้สึกยังไง บอกฉันได้ไหม?”
“ไม่ได้หมายความว่าอย่างอื่น แค่อยากดูแลที่รักของฉันให้ดียิ่งขึ้นในทุกด้านเท่านั้นเอง”
เคอหรานลุกขึ้น โยนสิ่งนั้นลงถังขยะ พอหันไปเห็นใบหน้าสวยแดงระเรื่อของเธอ ก็พลันเกิดความต้องการขึ้นมาอีกครั้ง
แต่เขาไม่ได้ทำอะไรต่อ กลับอุ้มหญิงสาวขึ้นมาอย่างนุ่มนวล จัดผมให้เธอเรียบร้อย แล้วใช้ฝ่ามือลูบแผ่นหลังบอบบางเป็นจังหวะ พร้อมเอ่ยปลอบเสียงเบา
คำหวานอ่อนโยนเริ่มขึ้นอีกครั้ง
เคอหรานรู้ว่าหลังจากใกล้ชิดกันแล้ว อารมณ์ของผู้หญิงมักอ่อนไหวเป็นพิเศษ เขาจึงอยากให้ประสบการณ์ครั้งแรกของเสิ่นอู้เหมียนเป็นความทรงจำที่ดี
ครู่หนึ่ง ขนตาดำชุ่มชื้นของเสิ่นอู้เหมียนสั่นไหวเบา ๆ ดวงตาค่อย ๆ กลับมามีจุดโฟกัส เธอยกแขนขาวนุ่มทั้งสองข้างขึ้นคล้องคอเคอหราน น้ำเสียงอ่อนหวาน
“เคอหราน กอดฉันหน่อย...”
ไม่รู้ทำไม ตอนนี้เธอถึงอยากกอดเขาแบบแนบชิดและหันหน้าเข้าหากันเป็นพิเศษ
เสียงของเคอหรานทุ้มต่ำและอ่อนโยน “อืม ได้สิ กอดเด็กดีของฉันนะ”
เขาปรับท่าของหญิงสาว เสียงเสียดสีแผ่วเบาดังขึ้น