บทที่ 56 รสชาติ
เคอหรานกอดเธอไว้ ออดอ้อนอ้อยอิ่งอยู่นานก็ยังไม่ยอมปล่อย เสิ่นอู้เหมียนรู้สึกว่าเขาติดเธอเกินไปจริง ๆ
ไปแค่สองวันเอง ไม่ใช่ว่าหลังจากนี้จะไม่ได้เจอกันอีกเสียหน่อย
เสิ่นอู้เหมียนยกมือขึ้นลูบหัวเคอหรานเหมือนลูบหัวลูกสุนัข น้ำเสียงอ่อนโยน “วันที่คุณแข่ง ฉันจะไปดูคุณนะ”
เคอหรานหรี่ตาลงอย่างเกียจคร้าน น้ำเสียงอู้อี้ “โฮ่ง”
“งั้นเราตกลงกันแล้วนะ”
-
เคอหรานเดินทางไปโดยเครื่องบิน
เมื่อมาถึงบริเวณรอขึ้นเครื่องในสนามบิน เคอหรานก็นั่งลงบนเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน เขาสวมเสื้อฮู้ดสีดำ ดึงหมวกคลุมศีรษะ เส้นผมสีดำสนิทปรกหน้าผาก ดวงตาคมเย็นชาหรี่ลงอย่างอ่อนล้า
เขาถือโทรศัพท์ส่งข้อความหาเสิ่นอู้เหมียน
【ที่รัก ผมถึงสนามบินแล้ว】
จากนั้นเคอหรานก็วางโทรศัพท์ลง มือเรียวยาวข้างหนึ่งกำข้อมือของอีกข้างไว้แน่น บีบจนเลือดไหลเวียนไม่สะดวก ไม่นานเส้นเลือดบนหลังมือขาวซีดก็ปูดขึ้นมา
นิ้วเรียวยาว กระดูกชัดเจน ข้อนิ้วงดงามมีสีแดงระเรื่อ ดูเย้ายวนชวนให้ใจสั่นอย่างบอกไม่ถูก
เขาวางมือที่เส้นเลือดปูดขึ้นนั้นไว้บนต้นขาอย่างไม่ใส่ใจ ขายาวข้างหนึ่งพาดอยู่บนกระเป๋าเดินทาง ท่าทางเกียจคร้านอ่อนล้า แต่กลับดูดีเหลือเกิน
เคอหรานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ยกสูงปรับมุม ถ่ายภาพขายาวทั้งสองข้างกับมือนั้น จากนั้นก็ปรับความสว่างอีกเล็กน้อยก่อนส่งรูปให้เสิ่นอู้เหมียน
ดูเผิน ๆ เหมือนไม่ได้ตั้งใจแม้แต่น้อย แต่ความจริงแล้วทุกท่วงท่าล้วนผ่านการวางแผนมาอย่างพิถีพิถัน