บทที่ 57 ใช้สารกระตุ้น
เสิ่นอู้เหมียนก้มตัวลงกดขา เงยหน้ามองเคอหรานแล้วกะพริบตาปริบ ๆ “...อะไรนะ”
นี่หมายถึงอย่างที่เธอคิดหรือเปล่า
ริมฝีปากบางของเคอหรานยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาอธิบายอย่างใจดีว่า “ฉันบอกให้ทำอะไร เธอก็ต้องทำตามทุกอย่าง”
เสิ่นอู้เหมียนปฏิเสธ “ไม่เอา”
เคอหรานหัวเราะอย่างเกียจคร้าน ก่อนพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “ทารกไม่ชอบให้ฉันแกล้งเหรอ”
“งั้นเธอมาแกล้งฉันดีไหม”
เสิ่นอู้เหมียน “...” จะบ้าตาย
ใบหน้าของเด็กสาวแดงก่ำ เคอหรานถอนหายใจเบา ๆ อย่างจนใจแล้วเปลี่ยนเรื่อง “ทารก เล่าให้ฉันฟังหน่อยสิว่าวันนี้เธอทำอะไรบ้าง ฉันอยากรู้”
เสิ่นอู้เหมียนรีบตอบ “ได้สิ”
“วันนี้หลังเลิกเรียนฉันไปกินหม้อไฟกับเพื่อนร่วมห้อง อร่อยมากเลย แต่มีเนื้อจานหนึ่งไม่สด แถมมีกลิ่นเหม็นนิดหน่อย พวกเราเลยเรียกเจ้าของร้านมา เขาก็เปลี่ยนจานใหม่ให้...”
สายตาของเคอหรานจับจ้องใบหน้าขาวผ่องงดงามของเด็กสาว ก่อนทอดผ่านหน้าผาก ดวงตา จมูก ริมฝีปาก และผิวทุกตารางนิ้วด้านล่างอย่างแนบเนียน
จากนั้นก็เลื่อนกลับขึ้นมา หยุดอยู่บนริมฝีปากอิ่มสีแดงระเรื่อที่ขยับเปิดปิด
ข้างหูมีเพียงเสียงนุ่มนวลไพเราะของเธอ เคอหรานยิ้มอย่างมีความสุข
เขาชอบฟังเธอพูดเรื่องจุกจิกเหล่านั้น
ดึกมากแล้ว เสิ่นอู้เหมียนหลับไป แต่สายวิดีโอคอลของพวกเขายังไม่ได้วาง
เคอหรานมองเด็กสาวที่หลับตาอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ เผลอผ่อนลมหายใจให้เบาลงหลายส่วน กลัวว่าจะรบกวนการนอนของเธอ
ดวงตาของเขายังคงจ้องเด็กสาวไม่วาง ราวกับมองเท่าไรก็ไม่มีวันเบื่อ