บทที่ 55 ไปอาบน้ำกับสามีกัน
เมื่อเห็นข้อความนี้ ใบหน้าของเซี่ยหวยซวี่แทบเขียวคล้ำด้วยความโกรธ
ไม่ใช่ว่าบอกว่าชอบเขาหรือไง?
ไม่ใช่ว่าเอาจดหมายรักไปสารภาพรักกับเขาต่อหน้าคนอื่นหรือไง?
ตอนนี้กำลังมีอะไรกับเคอหรานอยู่เหรอ?
คนเราจะเจ้าชู้ได้ขนาดนี้เชียวหรือ?
ชอบคนนี้ แล้วไปทำเรื่องอย่างว่ากับอีกคน?
แม้จะอยู่คนละฟากหน้าจอ เคอหรานก็ยังจินตนาการสีหน้าของเซี่ยหวยซวี่ในตอนนี้ได้ ริมฝีปากบางยกขึ้นอย่างพึงพอใจ
เขายังไม่ยอมเลิกรา ยกโทรศัพท์ขึ้นจ่อริมฝีปาก กดค้างที่ปุ่ม “กดค้างเพื่อพูด” แล้วอัดเสียงหอบหวิว ๆ ยั่วเย้าเข้าไปสองสามครั้ง ก่อนส่งให้เซี่ยหวยซวี่
เซี่ยหวยซวี่กดเปิดข้อความเสียง——
“อา... อือ...”
เสียงนั้นกรอกเข้าหู
สีหน้าของเซี่ยหวยซวี่เย็นเยียบ นิ้วมือกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วซีดเขียว
เสียง “ติ๊ง” ดังขึ้น อีกฝ่ายส่งข้อความเสียงมาอีกฉบับ
เซี่ยหวยซวี่กดเปิด——
“เธอเป็นของฉันนะ”
น้ำเสียงทุ้มต่ำเปี่ยมความภาคภูมิใจดังออกมา เจือรอยยิ้มท้าทายอยู่หลายส่วน ออกเสียงชัดเจน เต็มไปด้วยความหมายของการประกาศความเป็นเจ้าของ
เสิ่นอู้เหมียนเป็นของเคอหราน
เซี่ยหวยซวี่โกรธจนสบถออกมา “บ้าชะมัด”
โทรศัพท์ถูกขว้างออกไป เสียง “ปัง” ดังขึ้น หน้าจอแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ในพริบตา
……
จัดให้ครบทั้งลบบัญชีและบล็อก เคอหรานวางโทรศัพท์ลงอย่างพึงพอใจ เขายื่นมือไปลูบแก้มของเสิ่นอู้เหมียน แล้วเรียกเบา ๆ ว่า “ที่รัก”
“เธอบอกเซี่ยหวยซวี่หรือยังว่าไม่ได้ชอบเขา?”
นึกอะไรขึ้นได้ เขาพลันหัวเราะเบา ๆ อย่างมีนัย “ฟังคำพูดของฉันเข้าใจไหม?”
“ถ้ายังไม่ไหว เราค่อย ๆ คุยกันก็ได้”
สมองของเสิ่นอู้เหมียนยังไม่ค่อยปลอดโปร่ง ปฏิกิริยาช้าไปครึ่งจังหวะ กว่าจะเข้าใจคำพูดของเขาก็ผ่านไปพักใหญ่ เธอขานรับเสียงเบา น้ำเสียงแหบพร่า “...ได้”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เคอหรานก็หัวเราะในลำคอเบา ๆ “ที่รักบอกเซี่ยหวยซวี่หรือยังว่าไม่ได้ชอบเขา?”